Najlepsze ceny Specjalne oferty dla członków klubu książki PWE Najtańsza dostawa
Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego nr 3/2019

Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego nr 3/2019

ISSN: 0137-5490
Dostępność: Produkt dostępny
Liczba stron: 282
Rok wydania: 2019
Miejsce wydania: Warszawa
Oprawa: miękka
Format: A4
59.90

liczba egzemplarzy:

Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego nr 3/2019 
Rok LXXII nr 3 (marzec) ISSN 0137-5490

 

Spis treści

 

Artykuły

 

mgr Julia Berg, Uniwersytet Warszawski

e-mail: j.berg@wpia.uw.edu.pl

 

Wielokulturowość Europy a wyzwania prawa karnego

DOI: 10.33226/0137-5490.2019.3.1

 

W ciągu ostatnich dziesięcioleci obserwujemy znaczne zmiany zachodzące na świecie, które doprowadziły do nasilenia zjawiska migracji spowodowanej sytuacjami natury ekonomicznej, politycznej czy religijnej. Naturalną konsekwencją zwiększenia się ruchów migracyjnych stała się różnorodność kulturowa i etniczna Europy. Odejście od pojmowania państw w kontekście monologicznej kulturowości spowodowało konieczność wypracowania określonych systemów dostosowywania się państw do napływających mniejszości. Jednym z przejawów owych form integracji i przyjmowania polityki multikulturalizmu jest potrzeba weryfikacji istniejących dotychczas rozwiązań prawnych w krajach europejskich oraz dostosowanie ich do określonych praktyk kulturowych i religijnych. Przykładem tych praktyk, które w naszej kulturze prawnej stanowią czyny niedozwolone może być chociażby handel ludźmi, czy występujące coraz częściej przejawy tzw. przestępstw związanych z „honorem” – tzw. zbrodni honorowych, okaleczania narządów płciowych, czy wymuszanych małżeństw.

W powyższym artykule Autorka przybliżyłaby problematykę dotyczącą potrzeby rozważenia, czy i w jakim stopniu konieczne jest dostosowanie istniejącego w państwach europejskich prawa karnego do wartości wyznawanych i przestrzeganych wyłącznie przez osoby przybywające do Europy z innych krajów, wywodzące się z innych kultur. Istotne byłyby tu rozważania, w jaki sposób państwa przyjmujące dostosowują się do określonych praktyk i tradycji oraz omówienie coraz powszechniej stawianej tezy o konieczności stworzenia tzw. interkulturowego prawa karnego, a także systemu wartości o charakterze uniwersalnym, nietraktowanym w sposób relatywistyczny.

Słowa kluczowe: obrona przez kulturę, zbrodnie honorowe, handel ludźmi, prawa mniejszości.

 

Multicultural Europe and Criminal Law Challenges

 

Changes seen around the world in recent decades have prompted greater waves of migrants seeking better economic fortune or escaping political and religious persecution. One natural consequence of this increased migration is cultural and ethnic diversity in Europe. With the demise of countries being defined in terms of monoculture came the need to develop systems helping countries adapt to the influx of minorities across their borders. As policies of integration and multiculturalism spread throughout European countries, the need to reviews existing legal practices and adapt them to a variety of previously absent cultural and religious practices became more urgently felt. Examples of practices which are unlawful in our culture but which nevertheless need to be addressed include human trafficking, the ever more frequent instances of what are known as honor crimes, as well as genital mutilation and forced marriages.

In her contribution, the Author considers whether the criminal law systems in place in European countries today needs to be adapted to values held and observed exclusively by immigrants to Europe representing non-European cultures, and the scope of the required changes. An important issue to discuss is how countries accepting immigrants go about adapting to specific practices and traditions, while another key matter are the ever louder calls for development of an inter-cultural criminal law and a universal system of values immune to relativistic interpretation.

Key words: defense by culture, honor crime, human trafficking, minority rights.

 

Bibiografia

Appadurai, A. (2009). Strach przed mniejszościami. Esej o geografii gniewu. Warszawa: PWN.

Burszta, W. J. (2004). Tolerancja w dyskursie antropologicznym. W: A. Posern-Zieliński (red.), Tolerancja i jej granice w relacjach międzykulturowych (16–17). Poznań: Wydawnictwo Poznańskie.

Dobrowolski, K. (1967). Studia z pogranicza historii i socjologii. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich.

Gray, J. (2001). Dwie twarze liberalizmu. Warszawa: Aletheia.

Grzyb, M. (2016). Przestępstwa motywowane kulturowo. Aspekty kryminologiczne i prawnokarne. Warszawa: Wolters Kluwer.

Kania, M. (2016). Spory wokół obrony przez kulturę w kontekście debat na temat wielokulturowości. Polityka i Społeczeństwo, 2(14), 160.

Królikowski, M. (2005). Sprawiedliwość karania w społeczeństwach liberalnych. Zasada proporcjonalności. Warszawa: C.H. Beck.

Kunce, A. (2004). Zlokalizować tożsamość. W: W. Kalaga (red.), Dylematy wielokulturowości (80). Kraków: Universitas.

Kymlicka, W. (1991). Liberalism, Community and Culture. Oxford: Claredon Press.

Lenartowicz-Podbielska, A. (2006). Między nadmiarem a niedomiarem relatywizmu. Toruń: Adam Marszałek.

Majcherek, J. A. (1995). Relatywizm kulturowy. Uwarunkowania i konsekwencje pewnej doktryny. Kraków: Wydawnictwo Naukowe WSP.

Morawski, L. (2000). Główne problemy współczesnej filozofii prawa. Prawo w toku przemian. Warszawa: Lexis Nexis.

Romaniszyn, K. (2003). Kulturowe implikacje międzynarodowych migracji. Lublin: Zakład Wydawniczy Nomos.

Posern-Zieliński, A. (2004). Tolerancja i jej granice w relacjach międzykulturowych. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie.

Pucek, Z. (2005). Arjun Appadurai i antropologia bez granic. W: A. Appadurai (red.), Nowoczesność bez granic. Kulturowe wymiary globalizacji.

Kraków: Universitas.

Turek, J. M. (2013). Human Security and Development Issues. W: Mary C. Burke (red.), Human Trafficking Interdisciplinary perspectives. Nowy

Jork: Routledge.

Vorbrich, R. (2004). Tolerancja racjonalna czy subiektywna? Europa wobec okaleczania narządów płciowych. W: A. Posern-Zieliński (red.), Tolerancja i jej granice w relacjach międzykulturowych (156). Poznań: Wydawnictwo Poznańskie.

Walzer, M. (2013). O tolerancji. Warszawa: Aletheia.

Wojciechowski, B. (2009). Interkulturowe prawo karne. Filozoficzne podstawy karania w wielokulturowych społeczeństwach demokratycznych. Toruń: Wydawnictwo Marszałek.

Zajadło, J. (2007). Uniwersalizm praw człowieka w konstytucji – bezpieczne i niebezpieczne relatywizacje. Przegląd Sejmowy (4), 99.

 

----------

 

mgr Agnieszka Bogłowska

Uniwersytet Warszawski

 

Ustalenie wysokości odszkodowania za utratę lub ubytek przesyłki powstałe w przewozie

DOI: 10.33226/0137-5490.2019.3.2

 

Umowę Przewozu reguluje w ogólnym zakresie kodeks cywilny, a także przepisy szczególne – Ustawa prawo przewozowe. W zakresie ustalania wysokości odszkodowania za utratę lub ubytek przesyłki powstałe w transporcie kluczowe znaczenie ma art. 80 prawa przewozowego. Wysokość odszkodowania nie może przewyższać wartości, którą ustala się

na podstawie i w podanej kolejności (1) ceny wskazanej w rachunku dostawcy lub sprzedawcy, albo (2) ceny wynikającej z cennika obowiązującego w dniu nadania przesyłki do przewozu, albo (3) wartości rzeczy tego samego rodzaju i gatunku w miejscu i czasie ich nadania. W razie niemożności ustalenia wysokości odszkodowania w powyższy sposób wysokość tą ustala rzeczoznawca. Zgodnie z najnowszym orzeczeniem Sądu Najwyższego odszkodowanie za utracony przez przewoźnika ładunek może być ustalone nie tylko na podstawie dowodów przedstawionych w art. 80 prawa przewozowego, ale również na podstawie dokumentów prywatnych, np. przedstawionych przez poszkodowanego faktur zakupowych i zestawień wartości utraconych towarów.

Słowa kluczowe: prawo przewozowe, odszkodowanie w prawie przewozowym, dowody niezbędne do wykazania wysokości szkody.

 

Determining the amount of compensation for the loss of shipments or damage in shipment in carriage

 

The Carriage Agreement is governed in general by the Civil Code, as well as special provisions - Carriage Law. In the subject of determining the amount of compensation for the loss of shipments or damage in shipment in carriage, the key role has the art. 80 of Carriage Law.

The amount of compensation may not exceed the value which is determined on the basis and in the order of (1) the price indicated in the supplier's or seller's account, or (2) the price resulting from the price list applicable on the day of sending the shipment for carriage, or (3) the value of the thing of the same type and species in the place and time of their dispatch.

In the event of inability to determine the amount of compensation in the above indicated way, the amount is determined by the appraiser. According to the latest sentence of the Supreme Court, compensation for the loss of shipments or damage in shipment may be determined not only on the basis of the evidence provided due to art. 80 of carriage law, but also on the basis of private documents, eg presented by the claimant's purchase invoices and lists of value of lost goods.

Key words: carriage law, compensation in carriage law, evidence necessary to prove the amount of damage.

 

Bibliografia

Ambrożuk, D. 2010). Ustalenie wysokości odszkodowania w prawie przewozowym w odniesieniu do przewozu przesyłek (115; 128–129). Warszawa: Wolters Kluwers.

Górski, W., Żabski, A. (1990). Prawo przewozowe. Warszawa: Wydaw. Prawnicze.

Wesołowski, K. (2014). W: D. Ambrożuk, D. Dąbrowski, K. Wesołowski, Prawo przewozowe. Komentarz (wyd. 1). Warszawa: C.H. Beck.

Sobolewski, P. W: K. Osajda (red.). (2018). Kodeks cywilny. Komentarz (art. 361 KC). Warszawa: Wydawnictwo C.H. Beck.

Sośniak, M. (1974). Prawo przewozu lądowego. Katowice.

Szanciło, A. (2008). Prawo przewozowe. Komentarz. Warszawa: C.H. Beck.

 

----------

 

mgr Marta Botiuk-Filip

Uniwersytet Warszawski

e-mail: marta.botiuk@gmail.com

 

Problematyka odpowiedzialności turystycznych biur podróży za poniesione przez podróżnych szkody majątkowe i niemajątkowe

DOI: 10.33226/0137-5490.2019.3.3

 

Energiczny rozwój sektora usług turystycznych spowodował ogromny wzrost zainteresowania problematyką odpowiedzialności cywilnoprawnej organizatorów imprez turystycznych w stosunku do osób korzystających z tego rodzaju usług. Istotą w niniejszej kwestii pozostaje odpowiedzialność organizatora turystyki za niewykonanie bądź nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych oraz to co leży u podstawy jego odpowiedzialności. Kontrowersyjna pozostaje jednak kwestia utraty przyjemności wypoczynku jako postaci szkody skutkujące tzw. zmarnowanym urlopem. Kwestią o zasadniczym znaczeniu jest działanie (zaniechanie) organizatora turystyki, co w następstwie powoduje zmarnowany urlop, który może jednocześnie stanowić naruszenie jakiegoś dobra osobistego wymienionego w art. 23 Kodeksu cywilnego. Aspektem, który wymaga również uwagi jest obecnie obowiązująca dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG, a co za tym idzie uchylenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, dotyczących organizatorów turystyki, pośredników turystycznych oraz agentów turystycznych.

Słowa kluczowe: dobra osobiste, zmarnowany urlop, odpowiedzialność biur podróży, szkoda majątkowa i niemajątkowa

 

Problematic aspects of liability of travel agencies for material and non-material damages suffered from travelers

 

The dynamic development of the tourist services sector has caused a huge increase in interest in issues of civil liability of tour events in relation to people using this type of services. The responsibility of the tour organizer for non-performance or improper performance of the contract for the provision of tourist services and what lies at the basis of its responsibility remains the essence of the matter. However, the controversial issue is the loss of leisure pleasure as a form of damage resulting in the so-called wasted holiday. It is essential to act (abandon) the organizer of tourism, which in turn causes wasted holiday, which may also constitute a violation of some personal rights referred to in art. 23 of the Polish Civil Code.

An aspect that also requires attention is Directive (EU) 2015/2302 of the European Parliament and of the Council of 25 November 2015 on package travel and linked travel arrangements, amending Regulation (EC) No 2006/2004 and Directive 2011/83/EU of the European Parliament and of the Council and repealing Council Directive 90/314/EEC andthus the repeal of the provisions of the Act of August 29, 1997 on tourist services, concerning tourism organizers, travel agents and tourist agents.

Key words: personal rights, wasted holidays, liability of travel agencies, material and non-material damages.

 

Bibliografia

Der Bundersgerichtshof (2005). Neue Juristische Wochenschrift, (1047).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG (Dz. U. UE. L. 2015.326.1)

Dyrektywa Rady nr 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz. Urz. UE. L. 90.158.59).

Eckert, J. (2004). W: J. von Staudinger, J. Eckert (red.). Staudingers Kommentar..., § 651f, Rn 68, s. 69; S. Geib. W: H. Bamberger, H. Roth (red.), Kommentar zum Bürgerlichen..., s. 508, Rn 15.

Gospodarek, J. (2012). Cywilne prawo-ochrona dóbr osobistych-odpowiedzialność organizatora turystyki za tzw. zmarnowany urlop. Glosa do uchwały SN z dnia 19 listopada 2010 r., III CZP 79/10, OSP 2012/1/2.

Lewaszkiewicz-Petrykowska, M. (1998). W sprawie wykładni art. 448 k.c. Prawo Spółek, (1), s. 5.

Nesterowicz, M. (2018). Umowa o podróż (936). W: Rajski J. (red.), System prawa prywatnego (Tom 7). Prawo zobowiązań-część szczegółowa. Warszawa: C.H. Beck.

Sondel, K. (2003). Problematyka tzw. wycieczek fakultatywnych a cywilnoprawna odpowiedzialność organizatora turystyki względem klienta. W: Turystyka a prawo…, s. 188 i nast.

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. 2018.1025).

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. 2004 nr 223, poz. 2268 ze zm.).

Ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. 2017.2361).

Wyrok SN w sprawie I CSK 372/10, Lex. 927833; OSP 2012 nr 1, poz. 3.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie C-168/00, LEX nr 112079.

 

----------

 

mgr Małgorzata Brulińska

Uniwersytet Warszawski

e-mail: gosia.historia@gmail.com

 

Ekonomiczne i prawne aspekty handlu końmi pełnej krwi angielskiej w Polsce w okresie 1998–2018

DOI: 10.33226/0137-5490.2019.3.4

 

Przemysł konny jest istotną częścią gospodarki dużej liczby państw i oznacza różnorodne formy działalności pośrednio lub bezpośrednio związanej z końmi. Hodowla koni pełnej krwi angielskiej zawsze miała charakter globalnego interesu.

Niniejsza publikacja składa się z dwóch części:

Pierwsza część dotyczy ekonomicznych aspektów handlu końmi pełnej krwi angielskiej. Zaprezentowano charakterystykę przemysłu wyścigowego. Przedstawiono „biznes koński” pod kątem ekonomicznym, jako lokatę kapitału. Część kończy się krótką charakterystyką współczesnego handlu końmi pełnej krwi angielskiej w Polsce.

Druga część skupiać się będzie na zaprezentowaniu prawnych aspektów handlu końmi pełnej krwi angielskiej.

Szczególne znaczenie dla hodowców koni, ma ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy z 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Opisane zostaną pokrótce regulacje dotyczą identyfikacji koni, hodowli, handlu końmi i ich materiałem biologicznym oraz rozporządzenia dot. warunków weterynaryjnych. Artykuł przygotowany został na podstawie materiałów źródłowych tzn. literatury naukowej, analiz ekonomicznych, ustaw i aktów prawnych.

Słowa kluczowe: koń pełnej krwi angielskiej, aukcje, handel końmi, przemysł wyścigowy.

 

Economic and legal aspects of trading thoroughbreds in Poland in the period 1998–2018

 

The horse industry is an important part of the economy in many countries and indicates various forms of activity directly or indirectly related to horses. Breeding of thoroughbred has always being a subject of a global interest.This publication consists of two parts:

The first part will describe the economic aspects of the trade of thoroughbreds. It presents the characteristics of the racing industry. The "horse business" was presented in economic terms as a capital investment. The part ends with a brief description of contemporary trade of thoroughbreds in Poland.The second part will focus on presenting the legal aspects of trading thoroughbreds. Particulary important law act for horse breeders is: the Act of 20 July 2018 amending the Act of 11 March 2004 on the protection of animal health and combating infectious animal diseases. This article will also briefly focus on: the identification of horses, breeding, the trade of horses and their biological material as well as regulations regarding veterinary conditions.The article was prepared on the basis of source materials, i.e. scientific literature, economic analyzes, acts and legal acts.

Key words: thoroughbreds, auctions, horse's trading, racing industry.

 

Bibliografia

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (1998). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (1999). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2000). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2001). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2002). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2003). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2004). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2005). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2006). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2007). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2008). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2009). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2010). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2011). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2012). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2013). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2014). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe, (2015), Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2016). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Biuletyn Oficjalny Wiadomości Wyścigowe (2017). Wykaz Koni Pełnej Krwi Angielskiej.

Budny, J. (1988), Polska hodowla koni pełnej krwi dziś i do końca lat dziewięćdziesiątych, Krajowe Zrzeszenie Państwowych Przedsiębiorstw Hodowli i Obrotu Zwierzętami.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1012 z dnia 8 czerwca 2012 w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i mieszańców świni, handlu nimi i wprowadzania ich na terytorium Unii orahandlu ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu i jego wprowadzania na terytorium Unii oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG i 90/425/EWG i uchylające niektóre akty w dziedzinie hodowli zwierząt („rozporządzenie w sprawie hodowli zwierząt” Dz. Urz. UE, L 171/66, z 08.06. 2012).

Rozporządzenie wykonawcze KE 2015/262 z dnia 17 lutego 2015 określające, na podstawie dyrektyw Rady 90/427/EW G i 2009/156/WE, zasady dotyczące metod identyfikacji koniowatych (rozporządzenie w sprawie paszportu konia Dz. Urz. UE, L59/1 z 3.3.2015).

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie materiału biologicznego wykorzystywanego w rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz U. 2009 nr 209, poz. 1610).

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia punktu kopulacyjnego (Dz. U. 2004 nr 156, poz. 1638)

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964r., Kodeks Cywilny, (Dz. U. 2018 poz. 1025)

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych, jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku, gdy zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego pochodzące z tych gospodarstw są wprowadzane na rynek (Dz. U. 2003 nr 168, poz. 1643).

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 kwietnia 2004 r., w sprawie szczegó`łowych wymagań weterynaryjnych przy przywozie i przemieszczaniu koniowatych (Dz. U. 2004 nr 100, poz. 1020).

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 sierpnia 2001 r., w sprawie wysokości opłat uiszczanych na rzecz Polskiego Klubu Wyścigów Konnych za wydanie zezwolenia na organizowanie wyścigów konnych, za udzielenie zezwolenia na kierowanie stajnią wyścigową i licencji na trenowanie koni oraz dosiadanie (powożenie) koni, a także pełnienie funkcji sędziego wyścigowego oraz za rejestrację barw wyścigowych i zgłoszenie konia do wyścigów (Dz. U. 2001 nr 90, poz. 1008).

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 czerwca 2016 r., w sprawie opłat za czynności związane z identyfikacją i rejestracją koniowatych (Dz. U. 2016 poz. 809).

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 sierpnia 2016 r., w sprawie wysokości i sposobu pobierania opłaty za przekazanie i wprowadzenie informacji do centralnej bazy danych oraz ich przechowywanie (Dz. U. 2016 poz. 1338).

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 grudnia. 2016 r., w sprawie wykonywania nadzoru w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt, współpracy organów Inspekcji Weterynaryjnej, Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz podmiotów prowadzących rejestry koniowatych, a także dokonywania zmian w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, rejestrach koniowatych i centralnej bazie danych (Dz. U. 2016 poz. 2136).

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 kwietnia 2008 r. w sprawie dodatkowych wymagań, jakie powinny spełniać związki hodowców oraz inne podmioty ubiegające się o prowadzenie rejestrów zwierząt gospodarskich innych niż świnie (Dz. U. 2008 nr. 84, poz. 513)

Ustawa z dnia 6 maja 2004 r. w sprawie zaświadczeń hodowlanych dla przewożonych z terytorium państw niebędących członkami Unii Europejskiej zwierząt hodowlanych, nasienia, komórek jajowych i zarodków (Dz. U. nr 122, poz. 1278).

Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, (Dz. U. 2018 poz. 1642).

Ustawa z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, (Dz. U. nr 223, poz. 1775).

Krawczyk, J. (2004). Analiza rynku koni pełnej krwi angielskiej w krajach anglosaskich w latach 1999–2003 (maszynopis pracy magisterskiej). Warszawa: SGGW.

Libernda, E. (2012). Kupić konia a nie kota w worku, sierpień 8/2012 (100), s. 22–25. Warszawa: Świat Koni.

PZHK (2003). Identyfikacja koni. Instrukcja sporządzenia opisu słownego i graficznego koni. Warszawa: PZHK.

Simoneau, (2007). Ruffian. ESPNT (film).

Tyszko, M. (2015). Analiza sprzedaży koni pełnej krwi angielskiej ze Stadniny Koni Widzów w latach 2010–2015 (maszynopis pracy inżynierskiej). Warszawa: SGGW:

Vonczem, G. (2013). Racing In Central Europe: hoping for another overdose. European Trainer, (41), 40. Salisbury: Trainer Magazine.

Wicewicz-Bosy, M. (2014). Międzynarodowy Obrót Końmi w latach 1961–2011, nr 369, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu.

Wierusz-Kowalski, M. (2009). Motorem licytacji jest towar, nr 21, s. 36–41: Warszawa: Hodowca i Jeździec.

Źródła internetowe:

Bradley Thoroughbreds, 2019, www.bradleythoroughbreds.com (03.11.2018)

Centralna Baza Danych Koniowatych, 2019, www.cbdk.pl/paszport/ (15.11.2018)

Coolmore, 2019, www.coolmore.com (22.04.2017)

EFTBA, 2019, www.eftba.eu (01.11.2018)

Equine Insurance Specialists, 2019www.equispec.com (13.11.2018)

IFHA, 2019, www.horseracingintfed.com (16.11.2018)

LexHipica, 2019, www.lexhippica.pl/nowe-zasady-sprzedazy-koni/ (16.11.2018)

Marketwatch, 2019, www. marketwatch. com (16.11.2018)

Krasnowska V., (2009), Warszawa, The Newsweek, www.newsweek.pl/biznes/inwestycja-na-cztery-kopyta,39068,1,1.html (15.11.2018)

Jędrzejko D., 2015, www.nieuczciwepraktykirynkowe.pl/?p=1129 (16.11.2018)

SB, 2015, www.pkwk.pl/wp-content/uploads/2015/08/Regulamin-PSB. pdf (16.11.2018)

Ostrowski R., 2016, www.ppr.pl/rolnictwo/zmiany-w-przepisach-o-rejestracji-koni (10.10.2018)

Liberda E., 2018, www.prawoikonie.com/zakup-konia-z-zagranicy-o-czym-musisz-pamietac/ (16.11.2018)

PZHK, 2019, www.pzhk.pl/formalnosci/paszport-koniowatego/paszport-dla-konia/ (05.11.2018)

Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt, 2012, www.pzhk.pl/formalnosci/przepisy-prawa/obrot-i-handel-konmi/ (10.11.2018)

Główny Inspektorat Weterynarii, 2019, www.wetgiw.gov.pl/nadzor-weterynaryjny/identyfikacja-i-rejestracja-koniowatych (05.11.2018)

 

----------

 

mgr Małgorzata Brulińska

Uniwersytet Warszawski

e-mail: gosia.historia@gmail.com

 

The Turkish confession: How state-owned banks led to the financial crisis in 2001

DOI: 10.33226/0137-5490.2019.3.5

 

Less than fifteen years ago, Turkey has experienced a financial collapse which many economic articles assumed to stem from high inflation rate or the impact of the international crisis. However, a deeper analysis shows that the main problem was a poor condition of public finances and banks, which still belonged to the state

In 2000, before the beginning of the crisis, state banks capital adequacy ratio was around 7.9% and non-performing loans constituted 11.3% of the total portfolio. There were simply in bad condition compare to other countries. State-owned banks in Turkey reached 35% share of the market while Poland in 2000 reached 22% share of the market

In 2001 Turkish banks lost their liquidity, the main cause of the crisis was a cut in the line of credit for smaller banks by the largest Turkish banks. The Turkish crisis of 2001 showed plenty of mistakes in the economic policy which were made by Turkey from 1920 until 2000. Not only led it to the destabilization of the financial and political situation and panic on the financial markets but it also cost the private sector 9.5 billion USD (6.4% of GDP) and the State Treasury lost much more, i.e. 43.7 billion USD (29.5% of GDP) 1 .

The milestone in reducing the crisis was 15 May 2001 when Kemel Dervis became the Minister of Economic Affairs. He introduced a new economic program with the support of IMF and World Bank which introduced changes in the banking sector. The program envisaged the establishment of an independent central bank, structural reforms, depoliticization, commercialization and restructuring. The government finally began to use the same standards for private and state banks.

However, the changes introduced after 2000 were impermanent. Under the influence of AKP's success and the growing confidence of the leading party, the government started to look for shortcuts, i.e. Turkish government did not finisz privatization of the banks which are still in possession of the state (about 42% of total deposits).

Key words: turkish banks, financial crisis, economic policy.

 

Turecka spowiedź: jak państwowe banki doprowadziły do kryzysu finansowego w 2001 r.

 

Niespełna piętnaście lat temu Turcja doświadczyła załamania finansowego, wiele artykułów ekonomicznych podaje różne przyczyny jak np. wysoka inflacja, wpływ kryzysu międzynarodowego. Jednak dokładniejsza analiza pokazuję, że głównym czynnikiem były: zły stan finansów publicznych oraz banki wciąż znajdujące się w państwowych rękach

W 2000 r. przed rozpoczęciem kryzysu współczynnik wypłacalności banków państwowych wynosił 7,9%, kredyty niewypłacalne stanowiły 11,3% całego portfela. Tureckie banki były w złym stanie w porównaniu do innych krajów i osiągnęły 35% udziału w rynku. Polskie Banki w tym samym roku miały 22% udziału w rynku.

W 2001 r. tureckie banki utraciły swoją płynność, główną przyczyną kryzysu było odcięcie przez największe tureckie banki linii kredytowej dla mniejszych banków. Kryzys turecki z 2001 r. obnażył dużo błędów w polityce gospodarczej, które w okresie 1920–2000 popełniała Turcja, doprowadził on nie tylko do destabilizacji finansowej i politycznej oraz paniki na rynkach finansowych, kosztował sektor prywatny 9,5 mld USD (6,4%PKB) i o wiele więcej, tj. 43,7 mld USD (29,5% PKB), Skarb Państwa 2 .

Przełomową datą w ograniczeniu kryzysu okazał się 15 maja 2001 r., kiedy funkcję ministra gospodarki powierzono Kemelowi Dervis, który wraz z MFW i BŚ wprowadził nowy program gospodarczy. Ogromne zmiany obejmowały sektor bankowy. Program zakładał utworzenie niezależnego banku centralnego, przeprowadzenie reform strukturalnych, odpolitycznienie, urynkowienie i restrukturyzację. Zaczęto stosować jednakowe normy dla banków prywatnych i państwowych.

Zmiany, które zaczęto wprowadzać po 2000 r. miały charakter nietrwały, pod wpływem sukcesów i rosnącej pewności siebie rządzącej partii zaczęto szukać drogi na skróty, tj. nie przeprowadzono zaplanowanej prywatyzacji i tureckie banki wciąż są własnością państwa (znajduję się w nich około 42% wszystkich depozytów).

Słowa kluczowe: tureckie banki, kryzys finansowy, polityka gospodarcza.

 

Bibliografia

A world Bank Policy Research Report (2001). Finance to growth: Policy choices in a volatile World, p. 20–22.

A world Bank Research Report (2001). Finance for Growth: Policy Choices in a Volatile World. The World Bank.

Akinci, M., Akinci G., and Yilmaz, Ö. (2015), The relationship between Central Bank independence, financial freedom and economic growth. Turkish Central Bank.

Akyurek, C. (2006), The Turkish Crisis of 2001. A Classic? Emerging Markets Finance and Trade.

Balcerowicz, L. (2010). Tureckie kazanie, www.balcerowicz.pl, [accessed: 7.05.2016].

Balcerowicz, L., Rzońca, A. (2010). Zagadki wzrostu gospodarczego. Akademia Oeconomica, p. 28.

Barth, J., Caprio, G., Levine, R. (2011). Banking System Around the Globe. Do regulation and ownership affect performance and stability, p. 48 [http://www.nber.org/chapters/c10757.pdf].

Błaszak, A. (2010). Turecka lekcja wychodzenia z kryzysu. Rzeczpospolita, p. B10.

Can, M. (2010). ÜLKEMIZDE YAÆANAN EKONOMIK KRIZLER ÜZERINE DÜÆÜNCELER, http://www.mevzuatdergisi.com/2010/09a/02.htm [accessed: 19.06.2016].

Chorafas, D. (2015). Business Efficiency and Ethics: Values and Strategic Decision Making, p. 50.

Commission Staff Working Papers (2016). Turkey 2016 Report, p. 32.

Deloitte (2015). The call for rerouting Turkish Banking Sector outlook 2015, www2.deloitte.com [accessed: 19.03.2016].

Elekdag, A. (2011). The role of Monetary Policy in Turkey during the Global Financial Crisis, www.imf.org [accessed: 16.05.2016].

Erkilek, A. (2003). Transnational Corporations: A comparative analysis of inward and outward FDI in Turkey. United Nations, p. 85.

European Investment Bank (2013). Banking in Central and Eastern Europe and Turkey, p. 37.

FOR (2015). Następne 25 lat jakie reformy musimy przeprowadzić, aby dogonić zachód. Forum Obywatelskiego Rozwoju, p. 49.

Grocholski, Z. (2016). Banks and financial markets From public confidence to the Casino (136–137). Warszawa: Poltext.

Haber, S. (2002). Crony Capitalism and Economic Growth in Latin America: Theory and Evidence. Hoover Institution Press, p. 2–3.

Hoekman, B., Togan, S. (2005). Turkey: Economic Reform and Accession to the European Union. Washington: The World Bank, p. 165.

Hossain, A. (2015). Central Banking and Monetary Policy in Muslim Majority Countries, p. 330.

International Monetary Fund. (2001). International Financial Statistics.

Jarosiewicz, A. (2013). Gospodarka Turcji, sukces z niepewnymi widokami na przyszłość, Ośrodek Studiów Wschodnich im. Marka Karpia, p. 5.

Karaca, K., Tezi, Y. (2003). Türkiye'de Kamu Iktisadi Teæebbüslerinin Etkinlik Ölçümü Üzerine bir Uygulama. Ankara: T. C. Ankara Üniversitesi.

Kibritçioglu, A. (2003). Banking sector crisis and related new regulation in Turkey. Ankara University

Krzesicki, O. (2006). Sektor bankowy-między Europą a Azją, 2006/2007. Gazeta Bankowa, p. 30–31.

Laborosta (2014). Employment. [http:laborosta.ilo.org; dostęp 20.07.2014].

Levine, R. (1996). Foreign Banks, Financial Development and Economic Growth. In Berfield, p. 7.

Marois, T., Güngen, A. (2013). Reclaiming Turkey's state-owned banks. Multicipalservicesproject, p. 10.

Miguez, C. (2004). De la jerarquía al mercado: la reforma financiera espanola desde la nueva economía institucional. [dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=1060500] p. 3

Mitchell, D. (2006). Hoping to Restore Growth, Voters Rebel Against Sweden's High- Tax Welfare State; www.heritage.org/

Research/Reports/2006/09/Hoping-to-Restore-Growth-Voters-Rebel-Against-Swedens-High-Tax-Welfare-State [accessed: 19.03.2016].

NBP (2016). O NBP: Działalność Narodowego Banku Polskiego; www.nbp.pl/home.aspx?f=/o_nbp/o_nbp.html [accessed: 07.05.2016].

OECD (2011). Revolution of Agricultural Policy Reforms in Turkey. OECD.

OECD, CASE, Ministry of Treasury of the Republic of Poland (2013). Privatization what's next conference on the future of the public sector, pp. 35, 36, 67

OECD, CASE, Ministry of Treasury of the Republic of Poland (2013). Privatization what is next the conference of public sector, p. 35–36.

Pawlikowski, A. (2006). Kryzys finansowy w Turcji w latach 2000–2001. Bank i Kredyt, p. 29

Ross, S. (2010). The bankers: how the banks brought Ireland to its kenes. Penguin Books, p. 5.

Serdengeçti, S. (2002). Reflections on the February 2001 Turkish Crisis: Lessons from a Central Banker's Perspective. Central Bank of Republic of Turkey,

Sherif, K., Borish, M, Gross, A. (2001). Stete Owned Banks in the Transition: Orgins, Evoluion and Policy Responses. The World Bank, p. 2.

Smaghi, L. (2007). Central Bank independence from theory to practice. [www.ecb.europa.eu/press/key/date/2007/html/sp070419.en.html].

Steinherr, A., Ucer, M. (2004), The Turkish Public Sector, Bruges European Economic Policy Briefings, p. 17.

T. C. BAÆBAKANLIK YÜKSEK DENETLEME KURULU (2009). Genel Rapor 2001–2005. Ankara, p. 46.

Temiz, D., Gokmen, A. (2009). The 2000–2001 financial crisis in Turkey and the global economics crisis of 2008–2009: reasons and comparisons.

The Banks Assiociation of Turkey. Banks and Banking Sector Information, www.tbb.org.tr/en/home [accessed: 24.01.2016].

The Central Bank of Republic of Turkey (2001). Annual report prepared by the board of directors report of the committee of auditors, balance sheet,

profit and loss statement, and the budget of the central bank for the seventieth accounting year. Ankara, p. 63.

The Economist (2014). "The countries where politically connected businessmen are most likely to prosper" 15 March 2014. Retrieved 4 April 2014

The World bank raport (2013). Rethinking the role of the State In finance The World bank [https://www.openknowledge.

worldbank.org/bitstream/handle/10986/11848/Global%20Financial%20Development%20Report%202013.pdf].

Trading Economics, Turkey Inflation Rate, www.tradingeconomics.com [accessed:15.03.2016].

Turkish Statistical Institute-Statistical Indicators (1923–2011), p. 138, 762.

Uçarkaya, S., Aydogan, D. (2006). Kamu Bankalarinin Bankacilik Sistemindeki rolü. Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasi, p. 91.

Wódka, J. (2012). Polityka Zagraniczna Turcji: Uwarunkowania wewnętrzne oraz podmioty decyzyjne. Warszawa: Matras.

World Bank Data (2016). http://www.worldbank.org/en/country/turkey [accessed: 05.05.2016].

Wydział Promocji, Handlu i Inwestycji Ambasady RP w Ankarze (2013). Biuletyn informacyjny, (3), p. 5.

Żabińska. J. (2002). Uwarunkowanie i przebieg kryzysu finansowego w Turcj w latach 2000 i 2001. Katowice: Akademia Ekonomiczna

w Katowicach.

 

----------

 

mgr Szymon Charkiewicz

Uniwersytet Warszawski

e-mail: szymonisko82@gmail.com

 

Prawa osób z niepełnosprawnościami

DOI: 10.33226/0137-5490.2019.3.6

 

Każdy z nas pewnie mniej lub bardziej śledził w mediach protest osób z niepełnosprawnościami w Sejmie. Ten protest to efekt największego problemu osób z niepełnosprawnościami, jakim jest brak ich reprezentacji przed organami władzy publicznej i samorządami. Od wielu lat podejmowane są próby stworzenia krajowej reprezentacji osób z niepełnosprawnościami. Dlaczego nie udaje się jej stworzyć? Bo niestety każda osoba ma bardzo indywidualne potrzeby i każdy chciałby, żeby jej potrzeby zostały spełnione, ale przede wszystkim to osoba z niepełnosprawnością powinna mieć prawo wyboru, kto ma ją reprezentować i nie wolno jej narzucać, kto to ma być. Przez wiele lat nie udawało się stworzyć jednolitego, międzynarodowego aktu prawnego zawierającego uniwersalny zbiór praw osób z niepełnosprawnościami. Takim aktem jest Konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych.

Organizacje reprezentujące osoby z niepełnosprawnościami powinny być tworzone i zarządzane przez te osoby, natomiast w instytucjach działających na ich rzecz powinny także one pracować. Wydaje się to oczywiste, ale w radzie nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz Krajowej Radzie Konsultacyjnej do Spraw Osób Niepełnosprawnych, która jest organem opiniodawczo – doradczym Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, w większości zasiadają osoby pełnosprawne. Pełnomocnik Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych jest także osobą pełnosprawną, ale jak sama nazwa wskazuje jest on pełnomocnikiem Rządu a nie osób z niepełnosprawnościami, dlatego pilnuje on przede wszystkim interesów Rządu.

W tym roku po raz czwarty odbył się Kongres Osób z niepełnosprawnościami poprzedzony Konwentami Regionalnymi. Podczas spotkania uczestnicy dyskutowali na temat wdrażania Konwencji ONZ o Prawach Osób Niepełnosprawnych ratyfikowanej przez Polskę 6 września 2012 r. W Kongresie udział wzięło 500 osób, przede wszystkim z niepełnosprawnościami. Kluczowym tematem było umożliwienie niezależnego życia osobom z niepełnosprawnościami. Dyskutowano na takie tematy jak wdrażanie nowego systemu orzecznictwa, przemoc instytucjonalna, mieszkalnictwo. Motywem przewodnim Kongresu było hasło „krytyczna stagnacja” we wdrażaniu Konwencji w Polsce.

Słowa kluczowe: niepełnosprawność, konwencja, wdrażanie, raport, ONZ.

 

Rights of the disabled people

 

Each of us has been observing to some extent in the media the protest of people with disabilities which took place in the parliament. This protest is the consequence of the greatest problem faced by the physically disabled and mentally handicapped people, which is the lack of their representation in the civil service and local authorities. For many years attempts have been made to create the national representation of these people. Why is it so difficult to do it? Unfortunately, the reason is that each person has his or her individual needs and would like to have them met. Moreover, it is the person with disabilities who would have the right to choose who is to represent him or her, it must not be imposed on who ought to be. For a long time creating the uniform, international legal act containing universal collection of rights for the disabled has not been made. Eventually, the UN Convention on the Rights of People with Disabilities appears to be as such.

Organizations representing people with disabilities ought to be established and managed by these people. They should also be working in institutions operating in their favour. It seems obvious, however, the Supervisory Board of the State Fund for the Rehabilitation of the Disabled as well as in the National Consulting Board for People with Disabilities which is the consulting - advisory body of the Government Plenipotentiary for the Disabled in great majority employ able-bodied people. The Government Plenipotentiary for the Disabled is also an able-bodied person, though, as the name prompts, he/she is the plenipotentiary of the government, not of the disabled. That is why, this person minds the business of the Government.

This year the Congress of People with Disabilities took place. It was for the fourth time. It followed the Regional Conventions. During the meeting, the participants were discussing the issue of implementing the UN Convention on the Rights of People with Disabilities which was signed and ratified by Poland on the 6th September 2012. There were 500 participants in the Congress, among which people with disabilities were in majority. The key concept was to enable and facilitate an independent life for the disabled. Such issues as a new system of judicature, institutional violence or housing were brought up for discussion. The leitmotif of the Congress was the rallying call of "critical stagnation" of implementing the Convention in Poland.

Key words: disability, convention, implementation, report, UN.

 

Bibliografia

Błeszyńska, K. (1997). Społeczna percepcja osób niepełnosprawnych. Psychologia Wychowawcza, (5), s. 420–428.

Lewicka, M. (1993). Aktor czy obserwator. Psychologiczne mechanizmy odchyleń od racjonalności w myśleniu potocznym. Warszawa–Olsztyn: PTP.

Maciarz, A. (2001). Człowiek Niepełnosprawny w rodzinie i w środowisku lokalnym. Zielona Góra: Lubuskie Towarzystwo Naukowe.

Sękowski, A. (1999). Postawy wobec osób niepełnosprawnych. Psychologia Wychowawcza, (3), s. 237–246.

 

----------

 

mgr Karolina Czapska

Uniwersytet Warszawski

e-mail: k.czapska@gmail.com

 

Dyskurs w prawie na przykładzie postępowania mediacyjnego

DOI: 10.33226/0137-5490.2019.3.7

 

Przedmiotem artykułu jest przedstawienie pojęcia dyskursu w prawie na przykładzie wybranych instytucji, w tym przede wszystkim mediacji i jej porównania z postępowaniem sądowym. Analiza przeprowadzona została w perspektywie filozoficznoprawnej i przede wszystkim opiera się na teorii Jürgena Habermasa. Niniejszy artykuł dotyczy w dużej mierze pojęcia dyskursu praktycznego. Celem artykułu jest wykazanie, czy mówiąc o prawie i jego instytucjach, w tym w szczególności o mediacji możemy w rzeczywistości mówić o dyskursie praktycznym. Interesującą kwestią jest także poszukiwanie elementów różnorodnych koncepcji sprawiedliwości w analizie dyskursu mediacyjnego, a przede wszystkim sprawiedliwości proceduralnej i naprawczej. Rozważania w tym zakresie prowadzą do wniosku, że mediacja odpowiada cechom dyskursu praktycznego według J. Habermasa w większym stopniu niż postępowanie sądowe, a także wyraża się poprzez pojęcia sprawiedliwości proceduralnej i sprawiedliwości naprawczej.

Słowa kluczowe: dyskurs praktyczny, mediacja, dyskurs prawniczy, sprawiedliwość proceduralna, sprawiedliwość naprawcza.

 

Discourse in law on the example of mediation proceedings

 

The subject of the article is to present the concept of discourse in law on the basis of selected institutions, in particular mediation and comparison with trial. The analysis was carried out in a philosophical perspective and above all, it is based on the theory of Jürgen Habermas. This article deals mainly with the notion of practical discourse. The aim of the article is to show whether, speaking about law and its institutions, in particular mediation, we can actually talk about practical discourse. An interesting issue is also the search for elements of various concepts of justice in the analysis of mediation discourse and above all procedural and restorative justice. Considerations in this respect lead to the conclusion that mediation corresponds to the features of practical discourse according to Habermas to a greater extent than judicial proceedings, and is expressed through the concepts of procedural justice and restorative justice.

Key words: practical discourse, mediation, legal discourse, procedural justice, restorative justice.

 

Bibliografia

Chauvin, T., Stawecki, T., Winczorek, P. (2018). Wstęp do prawoznawstwa. Warszawa: C.H. Beck.

Cyrul, W. (2012). Wpływ procesów komunikacyjnych na praktykę tworzenia i stosowania prawa. Warszawa: Wolters Kluwer.

Gardocki, L. (2017). Prawo karne. Warszawa: C.H. Beck.

Gmurzyńska, E., Morek, R. (red.). (2009). Mediacje. Teoria i praktyka. Warszawa: Oficyna a Wolters Kluwer business.

Habermas, J. (1999). Teoria działania komunikacyjnego. Warszawa: PWN.

Jabłońska-Bonca, J. (2003). Prawnik a sztuka negocjacji i retoryki. Warszawa: LexisNexis.

Kalisz, A. (2016). Mediacja jako forma dialogu w stosowaniu prawa. Warszawa: Difin.

Kalisz, A., Zienkiewicz, A. (2009). Mediacja sądowa i pozasądowa. Warszawa: Wolters Kluwer Business.

Mania, K. (2010). ODR (Online Dispute Resolution) – podstawowe zagadnienia. ADR Arbitraż i Mediacja, (1), 73–76.

Mazowiecka, L. (2015). Unijne standardy programów sprawiedliwości naprawczej. Warszawa: Wolters Kluwer Polska.

Mazowiecka, L. (red.). (2009). Mediacja. Warszawa: Wolters Kluwer.

Moore, C. W. (2016). Mediacje – praktyczne strategie rozwiązywania konfliktów. Warszawa: Wolters Kluwer.

Morawski, L. (2005). Główne problemy współczesnej filozofii prawa. Prawo w toku przemian. Warszawa: LexisNexis.

Płatek, M., Fajst. M. (red.). (2005) Sprawiedliwość naprawcza. Idea. Teoria. Praktyka. Warszawa: LexisNexis.

Stadniczeńko, L. (red.). (2006). Prawno – psychologiczne uwarunkowania mediacji i negocjacji. Opole: Uniwersytet Opolski.

Stelmach, J. (2003). Kodeks argumentacyjny dla prawników. Kraków: Zakamycze.

Wright, M. (2005). Przywracając szacunek sprawiedliwości. Warszawa: Polskie Stowarzyszenie Edukacji Prawnej.

Zajadło, J., Zeidler, K. (red.). (2013). Filozofia prawa w pytaniach i odpowiedziach. Warszawa: LexisNexis.

Zajadło, J. (red.). (2007). Leksykon współczesnej teorii i filozofii prawa. Warszawa: C.H. Beck.

Zalewski, W. (2006). Sprawiedliwość naprawcza. Początek ewolucji prawa karnego? Gdańsk: Arche.

 

----------

 

mgr Maria Anna Dalkowska

Uniwersytet Warszawski

 

Geneza oraz kształt prawa hipotecznego na ziemiach polskich w XIX w.

DOI: 10.33226/0137-5490.2019.3.8

 

Celem niniejszego artykułu jest scharakteryzowanie regulacji hipotecznych ustanowionych w XIX w. na terenie Królestwa Polskiego. W publikacji zostanie przedstawiona geneza powstania hipoteki w starożytnych europejskich ustawodawstwach Rzymu i Grecji. Autorka pochyli się także nad instytucją hipoteki w wiekach średnich oraz przedstawi jedną ze słynniejszych ustaw w XVI wiecznej Europie – ustawę o ważności zapisów z 1588 r., będącą genezą podstawowych założeń prawa hipotecznego z XIX w.

Słowa kluczowe: hipoteka, zabezpieczenie wierzytelności, wierzyciel, dłużnik, księgi wieczyste.

 

Origins and regulations of Mortgage Law Acts adopted on Polish territory in XIX century

 

The aim of this article is to present the origins of Mortgage Law Act adopted on Polish territory in XIX century. It outlines main characteristics of law regulations and shows the impact on legislation in neighbouring countries.

Key words: mortgage, collateral, debtor, creditor, land registers.

 

Bibliografia

Glass, J. (1929). Ustawa hipoteczna na drobnej własności ziemskiej. Warszawa.

Glass, J. (1917). Rzut Oka na hipotekę polską w świetle ustawodawstw cudzoziemskich. Warszawa: Kwartalnik prawa cywilnego i handlowego, (4).

Gazeta Sądowa Warszawska, z dnia 8 lipca 1888 r. s. 498.

Kramer, K. (2014). Hipoteka jako instytucja zabezpieczająca interesy wierzyciela i jej przemiany w XIX i XX w. Studenckie Zeszyty Naukowe, (25).

Kubicki, T. (2008). Księgi hipoteczne w prawie dziewiętnastowiecznego Królestwa Polskiego. Zasady konstrukcji – forma zewnętrzna i wewnętrzna. Studia z Dziejów Państwa i Prawa Polskiego, (11).

Kubicki, T. (2012). Prawo Hipoteczne Królestwa Polskiego. Łódź.

Rakowiecki, K. (1921). Bibliografia prac o hipotece polskiej. Warszawa: Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości.

Warzocha, E. (1998). Pożądane kierunki zmian w przepisach o hipotece z uwzględnieniem regulacji prawnych i tendencji w państwach Unii Europejskiej. Rejent, (8).

 

----------

 

mgr Cezary Dzierzbicki

Uniwersytet Warszawski

e-mail: c.dzierzbicki@wpia.uw.edu.pl

 

Sądowe zniesienie wspólności majątkowej małżeńskiej dotyczące nieruchomości w badaniach empirycznych

DOI: 10.33226/0137-5490.2019.3.9

 

Analiza spraw o zniesienie wspólności majątkowej małżeńskiej: w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy – 8 spraw

i w Sądzie Rejonowym w Żyrardowie – 5 spraw. Zostanie przeprowadzona z punktu widzenia treści, układu i wadliwości orzeczeń zarówno procesowych i merytorycznych, a także kosztów postępowania nieprocesowego. Badaniu zostanie poddana ilość przepisów Kodeksu postępowania cywilnego wykorzystywanych do ostatecznego rozstrzygnięcia

sprawy. Zwrócona zostanie uwaga na indywidualny charakter prowadzenia postępowania nieprocesowego przez sędziego, a także wpływ uczestników na przyspieszenie lub wydłużenie rozpoznania sprawy. Analizie zostaną też poddane dowody dopuszczane i przeprowadzane w tych postępowaniach, w tym opinie biegłych, czyli rzeczoznawców majątkowych, czy geodetów. W artykule nie zabraknie także uwag prawnoporównawczych do innych systemów prawnych, jak Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych czy Niemiec.

Słowa kluczowe: wspólność majątkowa małżeńska, nieruchomość.

 

Judicial dissolution of marital joint property concerning real estate in empirical research

 

The analysis of the cases of dissolution of marital joint property in the District Court for capital city of Warsaw – 8 cases and in the District Court in Żyrardów – 5 cases is conducted in terms of content, layout and faultiness of judgement both procedural and substantive, as well as cost of non – contentious proceedings. The subject of research is number of regulations of civil code of procedure, which is used to achieve final judgement. The author pays attention to the individual character of conducting the non – contentious proceedings by judge and also impact of participants on acceleration or extension of the recognition of the case. The author analyses the evidences, which are admitted and conducted in these proceedings, including expert opinions as appraisers and surveyors. There are also comparative law's remarks to other legal systems as Great Britain, United States of America and Germany.

Key words: marital joint property, real estate.

 

Bibliografia

Blalock, H. M. (1977). Statystyka dla socjologów. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

Edwards, R., Stockwell, N. (2004). Trusts and equity. Harlow England: Pearson Longman.

Epstein, L., Martin, A. D. (2014). An introduction to empirical legal research. Oxford: Oxford University Press.

Ereciński, T., Gudowski, J. (2016). Kodeks postępowania cywilnego Komentarz (Tom IV). Warszawa: Wolters Kluwer.

Frankfort-Nachmias, C., Nachmias, D. (2001). Metody badawcze w naukach społecznych (przekład E. Hornowska). Poznań: Wydawnictwo Zysk i S-ka.

Gapska, E., Studzińska, J. (2017). Postępowanie nieprocesowe. Warszawa: Wolters Kluwer.

Hodges, C., Vogenauer, S., Tulibacka, M. (2010). The Costs and Funding of Civil Litigation A Comparative Perspective. Oxford and Portland: Oregon: Hart Publishing.

Jabłoński, M., Koźmiński, K. (2015). Odpowiedzialność majątkowa władzy publicznej względem obywateli Badania empiryczne Studia nad orzecznictwem. Warszawa: Wydawnictwa Drugie.

Jędrejek, G. (2017). Kodeks rodzinny i opiekuńczy Komentarz. Warszawa: C.H. Beck.

Kosek, M. (2016). Powództwo prokuratora w sprawach niemajątkowych z zakresu prawa rodzinnego. Warszawa: C.H. Beck.

Lapierre, J., Jodłowski, J., Resich, Z., Misiuk-Jodłowska, T., Weitz, K. (2016). Postępowanie cywilne. Warszawa: Wolters Kluwer.

Lusk, H. F., French, W. B. (1975). Law of real estate business. Homewood: Irwin Professional Publission.

Mayer, J. (2010). Münchener Kommentar zur Zivilprozessordnung mit Gerichtsverfassungsgesetz und Nebengesetzen Band 4 Gesetz über das Verfahren im Familiensachen und in den Angelegenheiten der freiwilligen Gerichtsbarkeit (herausgeben von T. Rauscher). München: C.H. Beck.

Pietrzkowski, H. (2014). Metodyka pracy sędziego w sprawach cywilnych. Warszawa: LexisNexis.

Pietrzykowski, K. (2018). Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz. Warszawa: C.H. Beck.

Podgórecki, A. (1971). Zarys socjologii prawa. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

Raczkowska, A. (2013). W: E. Łojko (red.), Prawnicy i dziennikarze – współpraca. rywalizacja, manipulacja. Warszawa: Stowarzyszenie Absolwentów Wydziału Prawa i Administracji UW.

Siwińska, J. (2008). Ekonomia dla Prawników i nie tylko (red. M. Bednarski, J. Wilkin). Warszawa: LexisNexis.

Stawecki, T., Winczorek, J. (red.). (2014). Wykładnia konstytucji. Inspiracje, teorie, argumenty. Warszawa: Wolters Kluwer Business.

Zembrzuski, T. (2007). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jako instrument dochodzenia od Skarbu Państwa naprawienia szkody wyrządzonej wydaniem orzeczenia sądowego w postępowaniu cywilnym. Studia Iuridica, (XLVII).

Zieliński, A., Flaga-Gieruszyńska, P. (2017). Kodeks postępowania cywilnego Komentarz. Warszawa: C.H. Beck.

 

----------

 

mgr Wojciech Engelking

Uniwersytet Warszawski

 

(...)

Odbiór osobisty 0 zł
Kurier 14 zł
Darmowa dostawa od 250 zł
Darmowa dostawa w Klubie Książki dla zamówień od 200 zł