Celem niniejszego artykułu jest krytyczna analiza ewolucji podejścia TSUE do zagadnień problematycznych z perspektywy prawa UE związanych z funkcjonowaniem arbitrażu sportowego i działalności CAS. Główna teza, którą staram się zawrzeć w tym tekście, to stwierdzenie, że wyłączna jurysdykcja arbitrażowa CAS w sprawach sportowych jest wciąż dopuszczalna, lecz po wyrokach ISU i RFC Seraing CAS musi być otwarty na kontrolę sądową w UE (w szczególności w zakresie stosowania art. 101–102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)) i spełniać wymogi wynikające art. 47 Karty praw podstawowych (KPP).