W artykule analizuje się problematykę zbycia przedsiębiorstwa w postępowaniu upadłościowym w kontekście przepisów o podatku od towarów i usług (VAT). Celem badania jest ustalenie, czy i w jakim zakresie odrębności prawa upadłościowego wpływają na kwalifikację przedmiotu sprzedaży jako przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w rozumieniu ustawy o VAT. Należy uznać, że zbycie przedsiębiorstwa w postępowaniu upadłościowym – niezależnie od wyłączeń pewnych elementów jego majątku, zgodnie z przepisami prawa upadłościowego – zasadniczo nie podlega opodatkowaniu VAT. Decydujące jest bowiem funkcjonalne rozumienie pojęcia „przedsiębiorstwo” zarówno w świetle prawa krajowego, jak i unijnego. Przepisy prawa upadłościowego nakazują ponadto dążyć do sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości, co także ma znaczenie dla kwalifikacji takiej transakcji w kontekście VAT.

Jednym z istotnych czynników wpływających na sposób opodatkowania transakcji gospodarczych podatkiem od wartości dodanej (podatkiem od towarów i usług) jest miejsce świadczenia tych czynności. W przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika miejscem świadczenia jest co do zasady miejsce siedziby usługobiorcy. Jednakże, w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, to wtedy to właśnie miejsce jest miejscem świadczenia. Określenie, czy usługobiorca ma, czy też nie ma w państwie swojego usługodawcy stałego miejsca prowadzenia działalności, może sprawiać istotne problemy. Przede wszystkim powstaje pytanie, czy zasoby samego usługodawcy świadczącego usługę mogą kreować dla jego usługobiorcy stałe miejsce prowadzenia działalności. Kwestię powyższą – w kontekście orzecznictwa TSUE – porusza autor niniejszego opracowania.