Najlepsze ceny Specjalne oferty dla członków klubu książki PWE Najtańsza dostawa
Prof. dr hab. Bartosz Rakoczy
ORCID: 0000-0002-8790-2407

Kierownik Katedry Prawa Ochrony Środowiska Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Polski prawnik, specjalista prawa ochrony środowiska, prawa wyznaniowego i prawa kanonicznego. W 2001 r. uzyskał stopień doktora nauk prawnych, w 2006 r. stopień doktora habilitowanego, w 2008 r. uzyskał tytuł profesora Uniwersytetu Gdańskiego, a w 2009 r. tytuł profesora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, zaś w 2011 r. nadano mu tytuł naukowy profesora nauk prawnych. Członek Polskiego Towarzystwa Prawa Wyznaniowego. Radca prawny. Adwokat Gnieźnieńskiego Trybunału Metropolitalnego orzekającego w sprawach dotyczących małżeństw kościelnych. Prowadzi seminarium doktoranckie w Instytucie Nauk Prawnych PAN w Warszawie. W 2009 r. powołany przez Ministra Środowiska w skład Państwowej Rady Ochrony Przyrody na kadencję 2009–2014.

 
DOI: 10.33226/0137-5490.2025.11.2
JEL: K23, K32

Problematyka dostarczania wody na cele przeciwpożarowe nie jest opracowana w doktrynie prawa polskiego. Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wspomina o tej kwestii wyłącznie w trzech miejscach, i to jedynie „przy okazji” regulowania innych zagadnień. W istocie zatem ten akt prawny w sposób dalece niewystarczający, a wręcz szczątkowy, reguluje jedne z bardziej istotnych zagadnień z punktu widzenia bezpieczeństwa. W konsekwencji pozostaje poczucie braku rozwiązania normatywnego szeregu istotnych zagadnień, przez co rodzą się postulaty de lege ferenda, aby te zagadnienia regulacją ustawową objąć. Celem tego artykułu będzie zatem przeanalizowanie rozwiązań, które w zakresie dostarczania wody na cele przeciwpożarowe zawiera ustawa zaopatrzeniowa. Ponadto w artykule zostaną zawarte postulaty de lege ferenda.

Słowa kluczowe: prawo wodne; ochrona przeciwpożarowa; zaopatrzenie w wodę; ochrony przeciwpożarowej.
DOI: 10.33226/0137-5490.2024.7.2
JEL: K23, L95, Q53

Uchwalenie ustawy z 20.07.2017 r. Prawo wodne spowodowało daleko idące zmiany koncepcji zagospodarowana wód opadowych i roztopowych. Dokonując prostego zabiegu legislacyjnego, polegającego na wyłączeniu wód opadowych i roztopowych z definicji legalnej ścieków, ustawodawca spowodował powstanie daleko idących konsekwencji, których w znakomitej większości w ogóle nie przewidział. Przyjmując, iż wody opadowe i roztopowe nie są już ściekami, prawodawca nie określił jednocześnie, czym w takim razie de lege lata są. Określenie statusu prawnego wód opadowych i roztopowych nie jest jednak tylko problemem teoretycznoprawnym, albowiem wskazanie na ten status pociąga za sobą szereg skutków prawnych dla praktyki, jak chociażby w zakresie określenia, czy i jaki podmiot obowiązany jest do odprowadzania i odbierania tychże wód, a także w zakresie opłat za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych oraz charakteru tychże opłat. Dlatego też uzasadnione jest podjęcie rozważań zmierzających do ustalenia de lege lata, jaki jest status wód opadowych i roztopowych, i w jaki sposób determinuje on ewentualne obowiązki określonych podmiotów prawa. W szczególny sposób zostanie przeanalizowana pozycja gminy oraz przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego.

Słowa kluczowe: prawo wodne; przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne