Dostawcy usług medialnych jako spółki strategiczne – uwagi na tle wykazu podmiotów podlegających ochronie

The subject of this publication is the classification of the companies Telewizja Polsat Sp. z o.o. and TVN S.A. as entities subject to protection within the meaning of the Act on the Control of Certain Investments of 24 July 2015. This classification of media companies is questionable. Polsat and TVN were included in the government’s list declaratorily on account of their telecommunications activities (broadcasting of programmes), rather than their core media activities (creation of audiovisual content). Meanwhile, an implementing regulation should be issued on the basis of a specific authorisation and must not go beyond the scope of the Act. Furthermore, the publication compares national solutions with the European Media Freedom Act (EMFA) and the case law of the European Court of Human Rights. The EMFA prohibits state interference in media content, whereas making a change in control over a media service provider dependent on a decision by an executive authority (the Minister of State Assets) may violate the principle of media independence. Furthermore, EU standards emphasise the transparency of media service providers’ ownership structures, which should be a permanent feature of monitoring rather than an ad hoc intervention by the government. The conclusions of the publication are as follows: the state’s instruments of control over the activities of media companies should be defined in an act, be objectively justified, proportionate and non-discriminatory, and should be linked to the constitutional status and powers of the National Broadcasting Council, rather than to a constitutional minister.

Przedmiotem artykułu jest zakwalifikowanie spółek: Telewizja Polsat Sp. z o.o. oraz TVN S.A. jako podmiotów podlegających ochronie w rozumieniu przepisów ustawy o kontroli niektórych inwestycji z 24 lipca 2015 r. Powyższa kwalifikacja spółek medialnych jest wątpliwa. Polsat i TVN zostały ujęte w rządowym wykazie deklaratoryjnie ze względu na ich działalność telekomunikacyjną (rozpowszechnianie programów), a nie podstawową działalność medialną (tworzenie treści audiowizualnych). Tymczasem rozporządzenie wykonawcze powinno zostać wydane na podstawie szczegółowego upoważnienia i nie może wykraczać poza zakres ustawy. Dodatkowo publikacja konfrontuje rozwiązania krajowe z Europejskim aktem o wolności mediów (EMFA) oraz orzecznictwem ETPCz. EMFA zakazuje ingerencji państwa w przekaz, podczas gdy uzależnienie zmiany kontroli nad dostawcą usług medialnych od decyzji przedstawiciela władzy wykonawczej (Ministra Aktywów Państwowych) może naruszać zasadę niezależności mediów. Dodatkowo standardy unijne kładą nacisk na jawność struktur własnościowych dostawców usług medialnych, co powinno być stałym elementem monitoringu, a nie doraźnym działaniem interwencyjnym rządu. Konkluzje publikacji są następujące: instrumenty kontrolne państwa nad działalnością spółek medialnych powinny być określone w ustawie, mieć charakter obiektywnie uzasadniony, proporcjonalny i niedyskryminacyjny oraz należy je powiązać z konstytucyjnym statusem i kompetencjami Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w miejsce konstytucyjnego ministra.