Artykuł ma na celu ustalenie, czy dopuszczalne jest stosowanie art. 491 k.c. na wypadek wystąpienia zwłoki wierzyciela w rozumieniu art. 486 § 2 k.c. Niniejszy problem ma nie tylko charakter teoretyczny, ale przede wszystkim praktyczny. Nierzadko dochodzi bowiem do uchylania się przez wierzyciela od wykonania obowiązków wierzycielskich. W przypadku udzielenia negatywnej odpowiedzi na zadane pytanie dłużnik, np. wykonawca robót budowlanych, byłby pozbawiony uprawnienia do odstąpienia od stosunku prawnego (w braku odmiennego postanowienia umownego) w trybie art. 491 k.c. W konsekwencji w dalszym ciągu dłużnik (wykonawca) byłby również zobowiązany do spełnienia świadczenia, tj. ponoszenia kosztów budowy przez okres oczekiwania na przekazanie terenu budowy, m.in. kosztów pracowniczych, zakupu materiałów, wynajmu maszyn i urządzeń, pomimo iż wierzyciel (inwestor) nie wykonuje obowiązków, które warunkują spełnienie przez niego świadczenia, np. nie przekazuje terenu budowy. Problemu tego nie rozstrzyga regulacja art. 486 § 1 k.c., która nie przyznaje dłużnikowi w tym przypadku uprawnienia do odstąpienia od stosunku prawnego wynikającego z umowy (zob. art. 486 § 1 k.c.). Pomimo ważkiego charakteru analizowanej problematyki nie była ona jeszcze przedmiotem szerszych rozważań doktryny i judykatury.