Celem artykułu jest zbadanie zakresu swobody planowania podatkowego w zestawieniu z restrykcyjnym charakterem ustalania czynności odpowiedniej. Autor broni w nim dwóch tez. Po pierwsze, podatnik, planując swoje działania, dysponuje relatywnie szerokim zakresem swobody, wyznaczonym przez hipotezę normy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Jego działania w ograniczonym zakresie mogą nawet nosić znamiona abuzywności. Po drugie, w przypadku wystąpienia nadużycia podatkowego w rozumieniu art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej swoboda ta ulega znacznemu ograniczeniu. Szef KAS, ustalając czynność odpowiednią, co do zasady musi wskazać jedną czynność charakteryzującą się brakiem abuzywności oraz racjonalnością, przy czym racjonalność ta jest zrelatywizowana do indywidualnej sytuacji danego podmiotu.

Przedmiotem refleksji w artykule jest kompetencja ustawodawcy podatkowego do przerwania amortyzacji podatkowej w świetle zasady praw nabytych i ochrony interesów w toku na przykładzie zmian legislacyjnych wprowadzonych od 1 stycznia 2022 r. Celem artykułu jest przeprowadzenie dowodu na to, że w przypadku przerwania amortyzacji nieruchomości właściwym wzorcem kontroli konstytucyjnej nie jest zasada ochrony praw nabytych, ale zasada ochrony interesów w toku. Przerwanie amortyzacji nieruchomości jest co do zasady niezgodne z zasadą ochrony interesów w toku, co jednak nie dotyczy zmian legislacyjnych odnoszących się do najmu prywatnego. W tym wypadku ustawodawca zdecydował się na zmianę systemową — likwidację jednej formy opodatkowania i opodatkowanie najmu prywatnego wyłącznie na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, co wyklucza możliwość dalszej amortyzacji.