Artykuł analizuje ustrój i organizację organów przymusowej restrukturyzacji (resolution) w Unii Europejskiej, osadzając polskie rozwiązania dotyczące Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w szerszym kontekście prawnoporównawczym. Autor poddaje badaniu cztery typologie ustrojowe oraz zróżnicowane modele organizacyjne, wskazując na wyzwania związane z zachowaniem niezależności operacyjnej w organach o złożonej strukturze funkcjonalnej. Przeprowadzony wywód dowodzi, że integracja funkcji gwaranta depozytów i organu resolution stanowi efektywną odpowiedź na wymogi prawodawcy unijnego, tworząc synergię finansową, redukując ryzyko konfliktu interesów przy jednoczesnej możliwości zachowania systemowych bezpieczników zawartych w prawie UE. Polski model został przedstawiony jako nowoczesny standard minimalizujący ryzyko pobłażliwości nadzorczej (supervisory forbearance). Wykorzystując teorię przerywanej równowagi oraz koncepcję cyklu życia regulacji, autor ocenia efektywność i ryzyka poszczególnych modeli instytucjonalnych. Analiza dowodzi, że polski system wchodzi obecnie w fazę masowej weryfikacji sądowej. Konkluzja artykułu zawiera postulat wypracowania w Polsce autonomicznych standardów kontroli sądowej, które odpowiadałyby specyfice resolution i wykraczały poza li tylko poszukiwanie standardowych i znanych już wzorców oceny.