Dynamika zmian na arenie międzynarodowej wymusiła na Unii Europejskiej i państwach członkowskich rewizję dotychczasowych aksjomatów dotyczących nieodwracalności globalizacji handlu i pewności funkcjonowania łańcuchów dostaw. Wyraźnie zarysowuje się tendencja do budowy autonomii strategicznej, której immamentną częścią jest cyberbezpieczeństwo. Istotną rolę w jej zapewnieniu mają podmioty zobowiązane do stosowania prawa dotyczącego zamówień publicznych. Fundamentalną zasadą tego prawa jest równe traktowanie podmiotów w ramach tych zamówień, wskazana zasada może jednak kolidować z dążeniami do osiągnięcia autonomii strategicznej. W ramach artykułu przeanalizowano trzy instytucje pozwalające na odejście od tej zasady, czyli preferowanie rozwiązań wytwarzanych w państwie zamawiającego (local content requirements), w innym państwie należącym do Unii Europejskiej (tzw. preferencje unijne) lub wybór oferty na podstawie doświadczenia oferenta. W ramach analizy przyjęto, że uzasadnieniem odstępstwa od zasady będzie osiągnięcie maksymalnego poziomu cyberbezpieczeństwa w warunkach dążenia do autonomii strategicznej.