Artykuł stanowi aprobującą glosę do uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego. Dotyka ona zagadnienia budzącego od lat spory w doktrynie i orzecznictwie, a dotyczącego tego, czy umowa kredytu stanowi umowę wzajemną. W glosie dokonano przeglądu występujących stanowisk. Następnie przedstawiono pojęcie umowy wzajemnej oraz charakter prawny świadczeń stron z umowy kredytu. To wszystko pozwoliło dojść do wniosku, że świadczenie kredytodawcy polegające na wypłacie lub udostępnieniu kwoty kredytu oraz na odroczeniu spłaty tej kwoty dokonywane jest w celu uzyskania świadczenia od kredytobiorcy w postaci odsetek lub prowizji. Z kolei kredytobiorca zobowiązuje się do zapłaty odsetek i prowizji, po to by otrzymać kwotę kredytu i moc z niej korzystać przez określony czas bez potrzeby jej zwrotu przed umówionym terminem. Tym samym więc świadczenie każdej ze stron jest dokonywane w celu uzyskania świadczenia drugiej strony, co w pełni odpowiada pojęciu umowy wzajemnej.