Celem artykułu jest ustalenie zakresu norm kształtujących sytuację pracowników zatrudnionych na morskich farmach wiatrowych. W przekonaniu autorów morskie farmy wiatrowe będące farmami pływającymi (niepowiązanymi trwale z dnem morza) powinny być uznane za statki, w związku z czym do pracowników zatrudnionych na takich farmach należy stosować przepisy ustawy o pracy na morzu. Dodatkowo w zależności od miejsca ulokowania morskiej farmy wiatrowej, ustawa ta znajdzie zastosowanie w całości lub tylko w części. W artykule przedstawiono różnice w sytuacji pracowników zatrudnionych na farmach morskich w po szczególnych sytuacjach. W przekonaniu autorów opisane zróżnicowanie sytuacji pracowników w zależności od konstrukcji i lokalizacji morskiej farmy wiatrowej jest nieuzasadnione i stanowi naruszenie zasady równości pracowników, a także nie zapewnia odpowiedniego poziomu ochrony poszczególnych kategorii pracowników. W związku z tym autorzy przedstawiają postulaty de lege ferenda, mające na celu ujednolicenie zasad zatrudniania pracowników na morskich farmach wiatrowych, przy jednoczesnym uwzględnieniu specyfiki pracy na tego rodzaju urządzeniach.

Celem artykułu jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w odniesieniu do terminu przedawnienia roszczeń wynikających z umowy przewozu na gruncie konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) należy stosować zasadę przewidzianą w art. 118 zd. 2 k.c., zgodnie z którą koniec terminu przedawnienia wynoszącego co najmniej dwa lata przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego. Rozważania te autor opiera na założeniu, że skoro konwencja CMR nie reguluje międzynarodowego przewozu drogowego w sposób wyczerpujący, to w nieunormowanym zakresie konieczne jest zastosowanie właściwego prawa wewnętrznego. Gdyby było to prawo polskie, to w odniesieniu do problematyki przedawnienia można rozważać stosowanie art. 118 zd. 2 k.c. W artykule przedstawiona jest zarówno argumentacja przemawiająca za, jak i przeciw takiemu rozwiązaniu. Ostatecznie autor dochodzi do wniosku, że w odniesieniu do terminów przedawnienia przewidzianych w konwencji CMR nie należy stosować mechanizmu przedłużenia terminu przedawnienia do końca roku kalendarzowego.