Celem rozważań jest określenie miejsca biometrycznego podpisu elektronicznego (tzw. podpisu dynamicznego lub w skrócie – biometrycznego) w ramach ogólnej struktury podpisów elektronicznych z rozporządzenia eIDAS oraz wskazanie, czy przetwarzanie danych osobowych z podpisu dynamicznego będzie w każdej sytuacji objęte ograniczeniami z art. 9 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych (RODO). Brak definicji legalnej podpisu dynamicznego, jego techniczny charakter i specyficzna formuła w zestawieniu z cechami danych biometrycznych na gruncie RODO budzą istotne wątpliwości interpretacyjne. Problem dotyczy przede wszystkim kwestii kwalifikacji danych osobowych przetwarzanych (zbieranych) przy tworzeniu cyfrowej wersji podpisu odręcznego. Przeprowadzona analiza prowadzi do wniosku, że nie każde wykorzystanie podpisu dynamicznego wiąże się z przetwarzaniem danych biometrycznych w rozumieniu RODO. Dane z podpisu będą traktowane jako biometryczne wyłącznie w oznaczonych sytuacjach, gdy ich przetwarzanie przy użyciu specjalnych technik następuje w celu identyfikacji tożsamości (identyfikacji osoby) lub weryfikacji tożsamości. Autorzy wskazują tym samym na konieczność każdorazowej oceny kontekstu przetwarzania danych osobowych przez ich administratora, gdyż to cel i sposób użycia technologii decydują o zakwalifikowaniu danych podpisu dynamicznego jako biometrycznych w rozumieniu RODO.