Przedmiotem analiz autorów w niniejszym artykule jest kwestia wymagań, jakie muszą zostać spełnione przy publikacji informacji rekomendujących lub sugerujących strategię inwestycyjną w mediach społecznościowych. Specyfika komunikacji z wykorzystaniem technologii umożliwiającej wymianę różnych treści poprzez serwisy internetowe i aplikacje mobilne (np. portale społecznościowe) tworzy szczególne wyzwania dla ich użytkowników. Dotyczy to zarówno osób publikujących, które muszą przestrzegać zasad określonych przepisami prawa (w tym dotyczących przeciwdziałania bezprawnym zachowaniom na rynkach finansowych), by nie narazić się na sankcje, jak również odbiorców treści, którzy mogą mieć trudności z rozpoznaniem prawdziwości zamieszczanych informacji i podlegać manipulacjom informacyjnym. Implikuje to określone skutki dla zaufania na rynku finansowym i ochrony inwestorów. Mając to na uwadze, w opracowaniu zostały wskazane i omówione wymogi, jakim muszą odpowiadać rekomendacje inwestycyjne zamieszczane w mediach społecznościowych.

Celem niniejszego artykułu jest odpowiedź na dwa istotne dla współczesnej praktyki obrotu prawnego pytania, tj. czy stosunek franczyzy stanowi grupę kapitałową w rozumieniu prawa? A także, czy porozumienia towarzyszące umowie zawieranej pomiędzy franczyzodawcą a franczyzobiorcą spełniają przesłanki określone w art. 99 ust. 3 pkt. 3 i ust. 3 pkt. 3a ustawy — Prawo farmaceutyczne, tzn. czy mogą kreować grupę kapitałową w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów? Rozstrzygnięcie tych zagadnień prawnych jest niezwykle istotne dla tysięcy przedsiębiorców prowadzących detaliczną sprzedaż leków w formule aptek.

Celem niniejszego artykułu jest uzyskanie odpowiedzi na istotne dla praktyki obrotu prawnego pytanie, czy raporty końcowe z kontroli OLAF (tj. raporty z dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF) mają walor środków dowodowych w ramach postępowań administracyjnych oraz podatkowych, a także czy treść raportu końcowego z kontroli OLAF ma moc wiążącą dla organu administracji publicznej, a ponadto, czy można je uznać za dokument urzędowy. Przyjętą metodologią badań jest metodologia normatywno-dogmatyczna. Z dokonanej analizy wynika, iż raport końcowy z kontroli OLAF należy zaklasyfikować jako dokument urzędowy niemający mocy wiążącej dla organu administracji publicznej prowadzącej określone postępowanie administracyjne (podatkowe), który jednak winien być brany pod uwagę w takim postępowaniu — jeśli dany organ tak zadecyduje. W dalszej konsekwencji raport OLAF, o ile nie wynika to z regulacji szczególnych, nie może powodować pociągnięcia do odpowiedzialności za przekroczenie uprawnień funkcjonariusza publicznego, albowiem nie jest to wiążący organ akt prawa, a zatem nie można w tym kontekście mówić o występowaniu źródła obowiązku będącego zobowiązaniem do danego (ścisłego) zachowania się przez funkcjonariusza publicznego.