W obliczu dynamicznego procesu starzenia się społeczeń­stwa rośnie znaczenie opieki nad osobami starszymi niesa­modzielnymi. W Polsce główny ciężar tej opieki spoczywa na opiekunach nieformalnych – najczęściej członkach ro­dziny – których rola, mimo fundamentalnego znaczenia, pozostaje niedostatecznie zauważona w ramach systemu zabezpieczenia społecznego. Artykuł podejmuje próbę analizy wyzwań i luk w zakresie wsparcia tej grupy, wskazu­jąc na potrzebę budowy zintegrowanego systemu wsparcia. W szczególności omówiono instrumenty takie jak Dyrekty­wa UE w sprawie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym (work-life balance) oraz lokalne rozwiązania, w tym bon opiekuńczy. Polityka senioralna stanowi w tym kontekście ważny obszar interwencji publicznej, który po­winien uwzględniać potrzeby opiekunów nieformalnych jako integralnej części systemu opieki długoterminowej. Zabezpieczenie społeczne rozumiane jest tu szeroko – jako system obejmujący nie tylko transfery finansowe, lecz także dostęp do usług, regulacji prawnych i mechanizmów umożliwiających łączenie ról opiekuńczych z innymi obo­wiązkami życiowymi. Artykuł ma charakter przeglądowy i oparty jest na analizie dokumentów oraz literatury przed­miotu, z uwzględnieniem aspektów społecznych, ekono­micznych i kulturowych.