Artykuł prezentuje ściśle konstytucyjną perspektywę układów zbiorowych pracy, w tym o umiejscowieniu tych układów zbiorowych w systemie źródeł prawa. Autor w szczególności skupia się na uwypukleniu konstytucyjnoprawnej istoty układów zbiorowych pracy. Ponadto wskazuje na różnice doktrynalne w postrzeganiu charakteru prawne go tychże układów. Stawia tezę, iż układy zbiorowe pracy należy uznać za akty normatywne sui generis, które nie są wydawane w ramach kompetencji prawodawczej, lecz po zostają jedną z podstawowych instytucji zbiorowego prawa pracy. Zdaniem autora, układy zbiorowe nie są źródłami prawa w rozumieniu przyjętym w rozdziale II Konstytucji, co potwierdza także znamienita część doktryny oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego. Układy zbiorowe pracy nie mają nadto charakteru powszechnie bądź wewnętrznie obowiązującego. Nie przyjmują także tzw. postaci „mieszanej”. W niniejszej publikacji podkreśla się również, iż o zgodności z prawem układów zbiorowych winien rozstrzygać właściwy sąd powszechny, nie zaś Trybunał Konstytucyjny czy też Naczelny Sąd Administracyjny.