Niski w relacji do długowieczności wiek emerytalny jest jednym z głównych problemów finansów publicznych w krajach rozwiniętych. Podejmowane próby podnosze­nia go dają niewielkie efekty. Na tym tle powszechny sys­tem emerytalny samoczynnie bilansujący się (np. Polska, Szwecja) otwiera nowe możliwości poradzenia sobie z tym problemem. Wykorzystanie indywidualnych kont urucha­mia indywidualną racjonalność uczestników. Pozwala to zrezygnować z wieku emerytalnego jako narzędzia wpły­wania na sytuację budżetową, zastępując go minimalnym wiekiem emerytalnym. Wiek metrykalny przestaje mieć instytucjonalne znaczenie na rynku pracy. Natomiast jego minimalny poziom umożliwiający dostęp do środków zgro­madzonych na indywidualnych kontach staje się narzę­dziem polityki społecznej.

Tekst koncepcyjny skupiający się na analizie racjonalnej struktury zasiłków dla bezrobotnych zaprojektowanych tak, aby najlepiej służyły celowi, jakim jest możliwie najszybsze znalezienie przez bezrobotnych nowego zatrudnienia odpowiadającego ich kwalifikacjom. Artykuł koncentruje się na dyskusji teoretycznych rozwiązań problemu dwoistej natury zasiłków dla bezrobotnych, czyli ich roli z jednej strony aktywizującej, a z drugiej wspomagającej dochodowo. Przy czym dyskusja tego problemu nie odnosi się do uwarunkowań dotyczących praktycznego administrowania systemem zasiłków (co jest odrębnym problemem), ponieważ te są na ogół wynikiem wieloletniego nakładania się na siebie różnych doraźnych uwarunkowań i kompromisów.