Artykuł podejmuje próbę wykładni i analizy stosowania art. 39 k.p. w kontekście zakazu wypowiedzenia terminowej umowy o pracę, której okres upływa przed osiągnięciem przez pracownika wieku emerytalnego. Wątpliwości, które skłoniły Autorów do analizy problemu związane są z roz­bieżnością w orzecznictwie Sądu Najwyższego i tendencją do zawężania ochrony wynikającej z art. 39 k.p. wyłącznie do pracowników w wieku przedemerytalnym zatrudnio­nych na podstawie umów bezterminowych. Pytanie o za­sadność utrzymania tego zawężającego kierunku wykładni stanowiło podstawę do wielopłaszczyznowego zbadania tego zagadnienia. Przeprowadzoną analizę Autorzy skon­kludowali, iż funkcją art. 39 k.p. – bez względu na długość stażu ubezpieczeniowego – jest ochrona warunków zatrud­nienia pracownika, która rozpoczyna się z osiągnięciem wieku przedemerytalnego i trwa 4 lata bez względu na ro­dzaj umowy o pracę.

Artykuł jest drugą częścią opracowania dotyczącego problematyki ponownego obliczenia emerytury z tytułu osiągnięcia 65. roku życia. W pierwszej części scharakteryzowano mechanizm tej operacji oraz jego wpływ na wysokość dotychczas pobieranego świadczenia. Druga część opracowania zawiera refleksje dotyczące przesłanek zastosowania ponownego obliczenia. Analizowany jest przede wszystkim problem pominięcia części kobiet, do których powinno być adresowane ponowne obliczenie emerytury. Rozważania dotyczą zarówno wykładni obowiązujących przepisów, jak również aksjologicznego uzasadnienia analizowanych regulacji. Analiza prowadzi do wniosku, że prawdopodobnie doszło do naruszenia przepisów konstytucyjnych polegającego na arbitralnym pominięciu części kobiet przy ponownym obliczeniu emerytury. Całość opracowania została zwieńczona zarysowaniem możliwych scenariuszy dalszego rozwoju analizowanej problematyki – od bierności legislacyjnej po wyłączenie z systemu instytucji, która w opinii autorów nie powinna być do niego wprowadzona.