Reforma administracji publicznej często niesie ze sobą wy­mianę kadr. Ustawodawca stworzył do tego specjalny me­chanizm w postaci tzw. wygaszania stosunków pracy. Polega on na tym, że stosunek pracy pracowników jednostki orga­nizacyjnej administracji publicznej wygaśnie, jeżeli pracow­nicy ci nie otrzymają lub nie przyjmą nowej propozycji za­trudnienia. Celem artykułu jest zbadanie, czy „wygaszanie stosunków pracy” w ramach przebudowy administracji pu­blicznej można uznać za rzeczywiste wygaśnięcie stosunku pracy, czy jest to jednak zakamuflowane rozwiązanie sto­sunku pracy. Analizowane regulacje mogą bowiem okazać się konstrukcją pozorną, gdyż bardziej przypominają wypo­wiedzenie zmieniające lub zwolnienia grupowe, niż praw­dziwe wygaśnięcie stosunku pracy. W praktyce omawiane rozwiązania prawne służą organom państwa do swobody w sferze zatrudnienia. Przepisy o wygaszaniu są bowiem narzędziem politycznym, które pozwala rządzącym omijać mechanizmy ochrony pracy. W rezultacie przepisy te są wykorzystywane do wymiany kadr administracyjnych, a nie do neutralnego porządkowania stosunków pracy. Dlatego konstrukcja prawna „wygaszania stosunków pracy” nie spełnia kryteriów wygaśnięcia w sensie prawnym i powinna zostać zastąpiona transparentnymi zasadami rozwiązywa­nia stosunków pracy.

Reforma administracji publicznej często niesie ze sobą wy­mianę kadr. Ustawodawca stworzył do tego specjalny me­chanizm w postaci tzw. wygaszania stosunków pracy. Polega on na tym, że stosunek pracy pracowników jednostki orga­nizacyjnej administracji publicznej wygaśnie, jeżeli pracow­nicy ci nie otrzymają lub nie przyjmą nowej propozycji za­trudnienia. Celem artykułu jest zbadanie, czy „wygaszanie stosunków pracy” w ramach przebudowy administracji pu­blicznej można uznać za rzeczywiste wygaśnięcie stosunku pracy, czy jest to jednak zakamuflowane rozwiązanie sto­sunku pracy. Analizowane regulacje mogą bowiem okazać się konstrukcją pozorną, gdyż bardziej przypominają wypo­wiedzenie zmieniające lub zwolnienia grupowe, niż praw­dziwe wygaśnięcie stosunku pracy. W praktyce omawiane rozwiązania prawne służą organom państwa do swobody w sferze zatrudnienia. Przepisy o wygaszaniu są bowiem narzędziem politycznym, które pozwala rządzącym omijać mechanizmy ochrony pracy. W rezultacie przepisy te są wykorzystywane do wymiany kadr administracyjnych, a nie do neutralnego porządkowania stosunków pracy. Dlatego konstrukcja prawna „wygaszania stosunków pracy” nie spełnia kryteriów wygaśnięcia w sensie prawnym i powinna zostać zastąpiona transparentnymi zasadami rozwiązywa­nia stosunków pracy.

Reforma administracji publicznej często niesie ze sobą wy­mianę kadr. Ustawodawca stworzył do tego specjalny me­chanizm w postaci tzw. wygaszania stosunków pracy. Polega on na tym, że stosunek pracy pracowników jednostki orga­nizacyjnej administracji publicznej wygaśnie, jeżeli pracow­nicy ci nie otrzymają lub nie przyjmą nowej propozycji za­trudnienia. Celem artykułu jest zbadanie, czy „wygaszanie stosunków pracy” w ramach przebudowy administracji pu­blicznej można uznać za rzeczywiste wygaśnięcie stosunku pracy, czy jest to jednak zakamuflowane rozwiązanie sto­sunku pracy. Analizowane regulacje mogą bowiem okazać się konstrukcją pozorną, gdyż bardziej przypominają wypo­wiedzenie zmieniające lub zwolnienia grupowe, niż praw­dziwe wygaśnięcie stosunku pracy. W praktyce omawiane rozwiązania prawne służą organom państwa do swobody w sferze zatrudnienia. Przepisy o wygaszaniu są bowiem narzędziem politycznym, które pozwala rządzącym omijać mechanizmy ochrony pracy. W rezultacie przepisy te są wykorzystywane do wymiany kadr administracyjnych, a nie do neutralnego porządkowania stosunków pracy. Dlatego konstrukcja prawna „wygaszania stosunków pracy” nie spełnia kryteriów wygaśnięcia w sensie prawnym i powinna zostać zastąpiona transparentnymi zasadami rozwiązywa­nia stosunków pracy.

Zgodnie z treścią art. 968 § 1 k.p.c. nabywca może zaliczyć na poczet ceny własną wierzytelność lub jej część, jeżeli znajduje ona pokrycie w cenie nabycia. Przedmiotowa regulacja może wywoływać problemy w jej praktycznym zastosowaniu. Z przepisów o egzekucji z nieruchomości w jasny sposób nie wynika, kim jest nabywca, któremu przysługuje prawo do zaliczenia wierzytelności na poczet ceny nabycia. Ponadto ustawodawca nie sprecyzował, jak należy pojmować wierzytelność znajdującą pokrycie w cenie nabycia. Nie jest także skonkretyzowany sposób i forma zaliczania wierzytelności na poczet tej ceny, w tym wierzytelności zabezpieczonej hipoteką. W doktrynie sporna jest także kwestia skutków prawnych zapłaty przez nabywcę nieruchomości zbyt niskiej ceny nabycia w następstwie nieprawidłowego zaliczenia wierzytelności na poczet tej ceny. Celem artykułu jest próba rozstrzygnięcia wymienionych problemów badawczych. Oceny także wymaga, czy obowiązująca treść art. 968 § 1 k.p.c. w sposób wystarczający określa zasady skorzystania przez nabywcę licytacyjnego z omawianej instytucji.