Molestowanie seksualne, zgodnie z przepisami kodeksu pracy jest jedną z form dyskryminacji, która uderza w najbardziej delikatną sferę człowieka – jego intymność i integralność seksualną. Kodeks pracy wskazuje, że działanie sprawcy ma być niepożądane, a więc zaistnienie molestowania seksualnego wiąże się ze sprzeciwem ofiary tej formy naruszenia godności. Zdarza się jednak, że osoby doświadczające molestowania seksualnego z powodu czynników, takich jak lęk przed utratą pracy, brak asertywności, obawa przed wykluczeniem z zespołu nie zgłaszają swojej dezaprobaty, ale znoszą przejawy dyskryminacji ze względu na płeć. Wobec tak zarysowanych problemów, celem niniejsze go artykułu stała się analiza istoty sprzeciwu wobec molestowania seksualnego. W opracowaniu postawiono tezę, że brak zgody dla działań noszących znamiona molestowania seksualnego jest elementem koniecznym kwalifikacji danego działania jako dyskryminacji w rozumieniu art. 18^3a § 6 k.p., mimo licznych trudności, które często wiążą się z jej manifestacją. Istotną część wywodu stanowi analiza podejścia sądów do wyrażenia sprzeciwu wobec molestowania seksualnego i ich oczekiwań względem postawy pracownika w obliczu do świadczenia molestowania seksualnego w odniesieniu do wiedzy psychologicznej.

W artykule zaprezentowany został problem wypalenia zawodowego. Autorka przedstawia pojęcie wypalenia zawodowego, jego genezę, objawy i ich konsekwencje dla pracowników, pracodawców i całego społeczeństwa. Prezentuje rozwiązania przyjęte w niektórych krajach europejskich, których celem jest przeciwdziałanie wypaleniu zawodowemu. Podejmuje również próbę analizy, jakie rozwiązania mogą zostać przyjęte w prawie polskim w celu przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu oraz czy wypalenie zawodowe może zostać uznane za chorobę zawodową. Przedstawia także propozycje rozwiązań, których wdrożenie pomogłyby pracodawcom w walce z syndromem wypalenia zawodowego.