Najlepsze ceny Specjalne oferty dla członków klubu książki PWE Najtańsza dostawa
Dr Kinga Moras-Olaś
ORCID: 0000-0002-8510-8867
Dr Kinga Moras-Olaś, doktor nauk prawnych, członek Okręgowej Izby Radców Prawnych w Krakowie, absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Stypendystka Johannes Kepler Universität Linz (Austria). Absolwentka Szkoły Prawa Austriackiego Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Wiedeńskiego.
DOI: 10.33226/0032-6186.2022.8.5
JEL: K31

W rządowym projekcie ustawy z 7 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy i innych ustaw, dotyczącym m.in. wprowadzenia do kodeksu pracy instytucji pracy zdalnej, przewidziano możliwość świadczenia pracy zdalnej okazjonalnie (okazjonalna praca zdalna). Taka forma wykonywania pracy ma być dopuszczalna przez 24 dni w roku kalendarzowym. Proponowana regulacja nie odnosi się expressis verbis do sytuacji pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz rozpoczynającego pracę w trakcie trwania roku kalendarzowego. W konsekwencji powstaje pytanie, czy zakres tego uprawnienia ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu. Dodatkowo, skoro jest to uprawnienie o charakterze rocznym związane z pracownikiem, to czy w przypadku zakończenia stosunku pracy w trakcie trwania roku kalendarzowego informacja o liczbie przepracowanych dni w tej formie powinna znaleźć odzwierciedlenie w świadectwie pracy. Zdaniem autorki, przeprowadzona w artykule analiza pozwala na stwierdzenie, że zasada proporcjonalności powinna znaleźć zastosowanie w obu wskazanych przypadkach, a pracodawca powinien wskazać w świadectwie pracy liczbę dni przepracowanych w formie okazjonalnej pracy zdalnej.

Słowa kluczowe: okazjonalna praca zdalna; pro rata temporis; zasada proporcjonalności
DOI: 10.33226/0032-6186.2022.5.4
JEL: K31

Planowana jest kolejna nowelizacja kodeksu pracy m.in. w zakresie umów o pracę na czas określony. Zgodnie z założeniami projektu ustawy wypowiedzenie takiej umowy będzie wymagało uzasadnienia, konsultacji związkowej, a pracownik będzie mógł domagać się przywrócenia do pracy. Celem artykułu jest ocena zaproponowanych zmian w zakresie ich spójności systemowej, w tym z prawem unijnym, oraz w związku z istotą umowy o pracę na czas określony. Proponowane rozwiązania należy uznać za słuszne, jednak nie wyczerpują one istotnego aspektu związanego z istotą przedmiotowych umów — ich stabilności. Zdaniem autorki występująca przed nowelizacją kodeksu pracy z 2015 r. regulacja dopuszczająca rozwiązanie umowy o pracę na czas określony wyłącznie w przypadku istnienia stosownego postanowienia w umowie była w tym zakresie właściwa, dlatego proponuje jej przywrócenie wraz z zaproponowanymi w projekcie zmianami.

Słowa kluczowe: umowa o pracę na czas określony; wypowiedzenie umowy o pracę na czas określony

Dr Kinga Moras-Olaś, doktor nauk prawnych, członek Okręgowej Izby Radców Prawnych w Krakowie, absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Stypendystka Johannes Kepler Universität Linz (Austria). Absolwentka Szkoły Prawa Austriackiego Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Wiedeńskiego.