Obecny stan prawny, jak również historyczna perspektywa pozwalają uznać, że prawodawca unijny nie pozostaje obojętny wobec zachodzących zmian technologicznych. Dążąc do zapewnienia zajmowania wiodącej pozycji UE w zakresie technologii w różnych obszarach życia obywateli i funkcjonowania gospodarki, musi tworzyć właściwe środowisko prawne. Mając na uwadze, że dynamika zmian jest odczuwalna zwłaszcza w obszarze rynku finansowego, którego potencjał do rozwoju innowacyjnych usług i rozwiązań jest jednym z wyższych, należy podkreślić, że regulacja tego rynku ma istotne znaczenie dla zapewnienia, aby jego uczestnicy mogli korzystać z nowych technologii w sposób pobudzający rozwój rynku, ale również zgodnie z unijnymi wartościami, w szczególności dla dobra jednostki i ogółu. Można zatem postawić tezę, że innowacyjność rynku finansowego staje się założeniem normatywnym przy tworzeniu aktów prawa unijnego i krajowego prawa rynku finansowego. Teza ta zostanie poddana refleksji naukowej w niniejszym opracowaniu.

Przedmiotem analiz autorów w niniejszym artykule jest kwestia wymagań, jakie muszą zostać spełnione przy publikacji informacji rekomendujących lub sugerujących strategię inwestycyjną w mediach społecznościowych. Specyfika komunikacji z wykorzystaniem technologii umożliwiającej wymianę różnych treści poprzez serwisy internetowe i aplikacje mobilne (np. portale społecznościowe) tworzy szczególne wyzwania dla ich użytkowników. Dotyczy to zarówno osób publikujących, które muszą przestrzegać zasad określonych przepisami prawa (w tym dotyczących przeciwdziałania bezprawnym zachowaniom na rynkach finansowych), by nie narazić się na sankcje, jak również odbiorców treści, którzy mogą mieć trudności z rozpoznaniem prawdziwości zamieszczanych informacji i podlegać manipulacjom informacyjnym. Implikuje to określone skutki dla zaufania na rynku finansowym i ochrony inwestorów. Mając to na uwadze, w opracowaniu zostały wskazane i omówione wymogi, jakim muszą odpowiadać rekomendacje inwestycyjne zamieszczane w mediach społecznościowych.

Celem niniejszego artykułu jest dokonanie analizy przepisów prawa normujących środki bezpieczeństwa przy stosowaniu silnego uwierzytelniania klienta (strong customer authentication, SCA). Wprowadzone przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z 25.11.2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającej dyrektywę 2007/64/WE (Dz.Urz. UE L 337, s. 35) zasady dotyczące identyfikacji tożsamości przy dokonywaniu płatności poprzez stosowanie SCA mają ograniczyć ryzyko nadużyć i oszustw, zwiększyć bezpieczeństwo płatności poprzez wprowadzenie rozwiązań zmniejszających możliwość dokonania nieautoryzowanych lub nielegalnych transakcji płatniczych. Znaczący wpływ tych przepisów na konsumentów przy jednoczesnej złożoności wymogów sprawia, że szczególnie istotne jest podjęcie rozważań ukierunkowanych na dokonanie takich analiz i podjęcie próby identyfikacji potencjalnych zagrożeń w związku z ingerencją prawodawczą w ten obszar usług płatniczych.

W niniejszym artykule zwraca się również uwagę na zjawisko technologizacji prawa rynku usług płatniczych, a szerzej rynku finansowego.