W aktualnym stanie prawnym zadania z zakresu spraw regulacji gospodarki paliwami i energią oraz promowania konkurencji realizuje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: „Prezes URE”), który jest centralnym organem administracji rządowej, natomiast odwołania od rozstrzygnięć Prezesa URE rozpatrywane są przez sądy powszechne. Obowiązujący model, właściwy nie tylko dla spraw z zakresu energetyki, ale – w szerszym ujęciu – także dla innych postępowań odrębnych dotyczących ochrony konkurencji i konsumentów oraz innych regulowanych sektorów gospodarki, określany jest mianem postępowania hybrydowego. Wprowadzenie przedmiotowego modelu, jak również jego funkcjonowanie, wywoływało i wywołuje liczne wątpliwości interpretacyjne oraz praktyczne. Celem artykułu jest przedstawienie zarysu problematyki związanej z prowadzeniem postępowań w sprawach z zakresu regulacji energetyki, a następnie omówienie praktycznych problemów związanych z wykonalnością decyzji Prezesa URE w przypadku wniesienia odwołania do sądu ochrony konkurencji i konsumentów. W szczególności przedstawione zostały dwa odmienne stanowiska prezentowane z jednej strony w doktrynie prawa procesowego, orzecznictwie sądów powszechnych oraz występujących w praktyce Prezesa URE, a z drugiej w orzecznictwie sądów administracyjnych. W trzeciej części artykuł zawiera stanowisko autorki w omawianej sprawie oraz zwięzłe przedstawienie postulatów de lege ferenda prezentowanych w krajowym piśmiennictwie.