Przedmiotem analizy jest partycypacja społeczna w procedurze sporządzania audytu krajobrazowego. Autorzy stawiają tezę, iż partycypacja społeczna w aktualnym stanie normatywnym nie jest realnym instrumentem wpływu społeczności lokalnej na procedurę opracowywania dokumentów planistycznych i ich końcowy kształt, a ma jedynie pozorny charakter, usprawiedliwiający arbitralne działania władz lokalnych. Prowadzi to do konstatacji o konieczności podjęcia prac legislacyjnych zmierzających do przywrócenia stanu równowagi pomiędzy działaniami władz samorządowych, zmierzającymi do realizacji zadań związanych z planowaniem przestrzennym, a realną kontrolą tych działań wykonywaną przez społeczności lokalne w ramach narzędzi partycypacji społecznej.