Polski system finansowy ubezpieczeń społecznych pozostaje nieefektywny. Spada jego efektywność finansowa rozumiana jako miara zdolności do finansowania świadczeń z ubezpieczeń społecznych ze składek na ubezpieczenie społeczne. Jest to spowodowane przede wszystkim starzeniem się społeczeństwa. Dlatego kluczowym działaniem legislacyjnym pozostaje określenie prawnej reakcji na spodziewane trudności w realizacji świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Celem opracowania jest określenie założeń ustawy o kształtowaniu ustroju finansowego systemu ubezpieczeń społecznych. Dzięki takiej ustawie możliwe jest także wprowadzenie zewnętrznego monitorowania zdolności opłacania składek na ubezpieczenia społeczne oraz reguł zabezpieczających wypłacalność wszystkich wydatków Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (FUS). Ustawodawca i Trybunał Konstytucyjny wiedząc, kiedy i w jakiej proporcji – określone wydatki FUS nie będą mogły zostać sfinansowane w związku z prawdopodobnym zmniejszeniem dotacji budżetowej – mogą z wyprzedzeniem dokonać zmian w prawie lub wydać orzeczenia w sprawach wniesionych do TK, które zapewnią, aby świadczenia z ubezpieczeń społecznych były realizowane w możliwie najszerszym zakresie lub przeciwdziałać zmianom prawa zwiększającym tego typu ryzyka.