Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego, dokonana ustawą o zmianie ustawy o emeryturach pomostowych oraz niektórych innych ustaw wprowadziła prawdziwą rewolucję w ochronie niektórych grup pracowników przed rozwiązaniem stosunku pracy. Choć pierwotnym założeniem ustawodawcy była chęć przyznania dodatkowej ochrony przede wszystkim tzw. działaczom związkowym oraz innym członkom przedstawicielstw pracowniczych, ostatecznie, daleko idące gwarancje trwałości stosunku pracy w postaci nakazania pracodawcy dalszego zatrudniania zwolnionego pracownika do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, rozszerzono na wszystkich pracowników szczególnie chronionych. Z analizy treści art. 755⁵ k.p.c. wynika jednoznacznie, że sądowi w zasadzie nie pozostawiono luzu decyzyjnego, co do orzeczenia tego rodzaju zabezpieczenia. Podstawą jego udzielenia jest przy tym jedynie uprawdopodobnienie przez uprawnionego (pracownika) istnienia roszczenia; odmowa udzielenia zabezpieczenia może nastąpić jedynie w przypadku stwierdzenia oczywistej bezzasadności roszczenia. Tym samym, w razie jego udzielenia, będzie dochodziło do tymczasowego zaspokojenia roszczenia pracownika, dochodzącego uznania wypowiedzenia za bezskuteczne bądź przywrócenia do pracy, nawet na wczesnym etapie postępowania. Konstrukcja analizowanego przepisu wskazuje na brak przemyślenia przez ustawodawcę praktycznych aspektów stosowania nowej instytucji zabezpieczenia, brak uwzględnienia specyfiki stosunków pracy, złożoności stanów faktycznych i często typowo ocennych okoliczności, leżących u podstaw rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę z pracownikiem, a także skutków ekonomiczno-organizacyjnych, jakie może wywołać u danego pracodawcy.