Celem opracowania jest teoretycznoprawna analiza dwóch wariantów utrwalonej praktyki jako narzędzi wzmacniania bezpieczeństwa prawnego w prawie pracy. Analiza ma cha­rakter porównawczy i zmierza do uchwycenia podobieństw i różnic między tymi wariantami, a także do ukazania ich potencjału dla ochronnej funkcji prawa pracy. W pierw­szej kolejności omówimy zwyczaj i prawo zwyczajowe we wspólnocie zakładu pracy. Następnie zaś przeanalizujemy wykładnię prawa pracy „obowiązującą” przez konsensus jako analogiczny, choć odmiennie ukształtowany, me­chanizm stabilizacji. Choć zwłaszcza drugie z zagadnień stanowi zjawisko występujące w różnych gałęziach prawa, jego analiza w kontekście prawa pracy wydaje się szcze­gólnie wartościowa ze względu na specyfikę tej dziedziny oraz szczególną rolę, jaką odgrywa w niej bezpieczeństwo prawne stron stosunku pracy. Autonomiczność dogmatyk prawniczych sprawia, że sposoby argumentowania i uza­sadniania „obowiązywania” wykładni różnią się w zależno­ści od gałęzi prawa. Zupełnie inna intuicja rodzi się z myśli na temat „obowiązywania” wykładni w prawie karnym czy podatkowym, a inaczej w prawie pracy czy cywilnym. Ana­liza przeprowadzona w niniejszym opracowaniu może sta­nowić dobry punkt wyjścia dla podjęcia bardziej szczegóło­wych rozważań w przedmiocie postulatów bezpieczeństwa prawnego stron stosunku pracy.