Celem prezentowanych danych była empiryczna weryfikacja społecznego kontekstu trzech modeli pracy (zdalnego, hybrydowego i stacjonarnego) w postaci oceny stopnia zaspokojenia wybranych potrzeb i motywów społecznych. Grupę 117 osób, spośród których 38 respondentów pracowało stacjonarnie, 50 zdalnie, zaś 29 hybrydowo, przebadano Kwestionariuszem Oceny Potrzeb oraz Wielowymiarową Skalą Spostrzeganego Wsparcia Społecznego. Otrzymane wyniki wskazują, że osoby pracujące w różnych modelach pracy cechują się zbliżonym poziomem zaspokojenia potrzeby osiągnięć, afiliacji i dominacji oraz wsparcia społecznego. Jedyną potrzebą różnicującą jest autonomia. Pracownicy w trybie hybrydowym i zdalnym doświadczają istotnie większej autonomii niż osoby realizujące swoje obowiązki stacjonarnie. Płeć dodatkowo modyfikuje rozpatrywane różnice. Otrzymane wyniki mogą stanowić ważny głos w dyskusji na temat społecznej perspektywy różnych modeli pracy.