Starzenie się populacji powoduje wzrost zapotrzebowania na świadczenia z zakresu stacjonarnej opieki długoterminowej (m. in. realizowanej w domach pomocy społecznej) na rzecz niesamodzielnych osób starszych. Celem artykułu jest dokonanie oceny obowiązujących regulacji prawnych dotyczących pracowników domów pomocy społecznej w kontekście zmian potrzeb opiekuńczych jej mieszkańców oraz potencjału opiekuńczego osób w nich zatrudnionych. Dlatego też przedstawione zostały obowiązujące regulacje prawne w zakresie zatrudnienia w domach pomocy społecznej w kontekście zmian struktury pracowników i modyfikacji terapeutyczno-opiekuńczych potrzeb mieszkańców. Ponadto ocenie poddane zostały zasady ponoszenia kosztów opieki w domach pomocy społecznej wraz ze wskazaniem kierunków możliwych zmian.

W związku ze starzeniem się społeczeństwa i zachodzącymi w jego konsekwencji zmianami w zakresie modeli opieki nad niesamodzielnymi osobami starszymi, konieczne staje się zwrócenie uwagi na problemy w zakresie zabezpieczenia ekonomicznego (w tym emerytalnego), z jakimi mierzą się opiekunowie nieformalni. W wielu przypadkach osoby sprawujące opiekę nad niesamodzielnym członkiem rodziny są zmuszone do rezygnacji z zatrudnienia. Taka decyzja wiąże się nie tylko z problemami natury ekonomicznej czy emocjonalnej, ale także skutkuje zmniejszeniem przyszłego świadczenia emerytalnego opiekuna. Celem artykułu jest omówienie i ocena systemu zabezpieczenia opiekunów niesamodzielnych osób starszych, którzy z uwagi na konieczność wsparcia i sprawowania opieki nad członkiem rodziny w podeszłym wieku podjęli decyzję o opuszczeniu rynku pracy. W sposób szczególny uwaga skupiona zostanie na analizie roli świadczenia pielęgnacyjnego w systemie zabezpieczenia opiekunów oraz problemów związanych zarówno z decyzją przyznającą, jak i odmawiającą przyznania tego świadczenia.