Artykuł podejmuje problem hierarchii zagrożeń dla bez­pieczeństwa społecznego w Polsce, analizując ich percep­cję w przekrojach społeczno-demograficznych. Badanie zrealizowano metodą sondażu diagnostycznego, techniką CAWI, na sparametryzowanej próbie dorosłych miesz­kańców Polski, w środowisku online. Wyniki wskazują na prymat zagrożeń bliskich codziennemu doświadczeniu (eg­zystencjalnych i zdrowotnych), przy jednoczesnym niższym uplasowaniu kwestii bardziej odległych, takich jak transfor­macje technologiczne czy procesy demograficzne. Zastoso­wane testy statystyczne potwierdzają selektywny charakter zróżnicowań. Ustalono, że płeć, wiek, poziom wykształce­nia i stan cywilny w odmienny sposób porządkują priory­tety, natomiast wpływ miejsca zamieszkania i większości różnic regionalnych jest ograniczony. Wnioski przekładają się na rekomendacje dla zarządzania publicznego, w tym łączenie uniwersalnych zabezpieczeń podstawowych z in­terwencjami profilowanymi wobec specyficznych grup ryzy­ka oraz stały monitoring percepcji zagrożeń jako narzędzie wspierające projektowanie polityk społecznych.