W 2023 r. Komisja Europejska zaproponowała nowy instrument polityki klimatycznej, stanowiący uzupełnienie obowiązującego od 2023 r. systemu handlu uprawnieniami do emisji. Mechanizm dostosowania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO₂ (zwany dalej w skrócie CBAM) ma ograniczyć „ucieczkę emisji” z UE do państw trzecich i stworzyć równe warunki ekonomiczne dla produktów krajowych i towarów importowanych. Z drugiej strony regulacja ma wywrzeć nacisk na inwestycje w niskoemisyjne technologie w państwach rozwijających się. Wdrożenie mechanizmu wzbudza jednak duże obawy zarówno z punktu widzenia handlu międzynarodowego, jak i wpływu na gospodarkę wewnątrzunijną. W odniesieniu do rynków zewnętrznych, poprzez niedozwoloną ochronę konkurencyjności, CBAM może naruszać zasady WTO. Ponadto tytułowy instrument wydaje się sprzeczny z obowiązującą w międzynarodowym prawie ochrony środowiska zasadą „wspólnej, chociaż zróżnicowanej odpowiedzialności”. Prócz oddziaływania zewnętrznego, z uwagi na nałożenie na unijnych importerów bezprecedensowych finansowo-biurokratycznych ciężarów, CBAM może przyczynić się do drastycznego spadku wartości importu unijnego i pociągnąć za sobą trudne do przewidzenia konsekwencje społeczno-ekonomiczne. Artykuł przedstawia istotę regulacji CBAM, harmonogram jej wdrażania, podstawowe obowiązki importerów unijnych oraz kontrowersje, jakie mechanizm ten budzi w odniesieniu do zgodności z zasadami międzynarodowej polityki handlowej i ochrony klimatu.