Tematem niniejszego artykułu jest układ stosunków zachodzących pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w stosunkach administracyjnych. Przed długie lata zdecydowanie dominował w tym względzie jeden pogląd wypracowany w latach 50. ubiegłego wieku, zgodnie z którym relacja pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w stosunkach administracyjnych układała się w ten sposób, że „państwo ludowe”, mając monopol na tzw. imperium, jest podmiotem, który zawsze w stosunkach prawnych tego rodzaju dominuje nad innymi podmiotami, które owemu władztwu podlegają. Wspomniane władztwo traktowano jako źródło wyłącznej kompetencji państwa do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych z podmiotami podlegającymi owemu władztwu – tak osobami fizycznymi, jak i przedsiębiorcami. Autor artykułu podważa tezę o monopolu państwa, a także innych podmiotów władzy publicznej na możliwość jednostronnego nawiązywania, modyfikowania i wygaszania stosunków administracyjnoprawnych. Twierdzi, że stosunki prawne nawiązywane na podstawie norm szeroko rozumianego prawa publicznego mają charakter stosunków prawnych typu podległości kompetencji. Jego zdaniem nie jest tak, jak sądzono dotychczas, że w kompetencje do nawiązywania tego typu stosunków prawnych wyposażone zostały jedynie podmioty administrujące. W kompetencje takie zostały bowiem wyposażone przez ustawodawcę również podmioty administrowane, a więc podmioty prywatne. W konsekwencji może być tak, że raz omawiane stosunki prawne nawiązywane są jednostronnie przez podmioty administrujące, a innym razem – przez podmioty administrowane.