Klientelizm wydaje się być współcześnie jedną z przyczyn nierównego traktowania w zatrudnieniu w sektorze publicznym. W odróżnieniu od sektora prywatnego, w sektorze publicznym decydenci nie ponoszą osobistych majątkowych konsekwencji swych kadrowych decyzji, stąd istnieje stała pokusa obracania na własne cele działań finansowanych nie z własnych środków. Jednocześnie klientelizm nie został wymieniony w ustawach pośród przykładowych przyczyn dyskryminacji. Nie jest on przy tym tożsamy z wymienioną w kodeksie pracy dyskryminacją za poglądy polityczne, jako że nie zawsze te poglądy stanowią o nawiązaniu relacji klient – patron. Ponadto współczesne stronnictwa polityczne mają przeważnie charakter bezideologiczny, ich celem jest głównie zdobycie i utrzymanie władzy. Klientelizm nie jest również łatwy dowodowo do wykazania, a próby w tym kierunku grożą konsekwencjami prawnymi. Dlatego jedynym sposobem ochrony prawnej osób nim poszkodowanych wy daje się być w sprawach pracowniczych roszczeń odszkodowawczych rezygnacja z jego diagnozowania, a poprzestanie na stwierdzeniu stanu nierównego traktowania bez obiektywnej ku temu przyczyny.