Niniejsza publikacja jest częścią porównawczego studium rozwiązań przyjętych w Republice Czeskiej oraz Polsce dotyczących opodatkowania podatkiem dochodowym indywidulnej działalności gospodarczej osób fizycznych. Pomimo iż oba kraje są bezpośrednimi sąsiadami i w tym samym momencie przystąpiły do Unii Europejskiej, są całkowicie odmiennie oceniane pod względem stosunku państwa do indywidulanych przedsiębiorców. Głównym celem tej publikacji jest nie tylko opisanie specyfiki czeskich rozwiązań w tym zakresie i porównanie ich z polski- mi regulacjami, ale także skupienie się na rozwiązaniach, które zostały wypracowane przez czeskich i polskich prawodawców. W szczególności uwaga zostanie zwrócona na obowiązujący od ponad trzech lat w Czechach podatek zryczałtowany oraz zasady odliczania zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodów przez przedsiębiorców, których wysokość wyróżnia się na arenie międzynarodowej. Oba te rozwiązania wpływają na ukształtowanie się zjawiska charakterystycznego dla czeskiego prawa podatkowego, jakim jest Švarcsystem. Metodologia stosowana przez autora nawiązuje do podejścia funkcjonalnego metody prawnoporównawczej, która odnosi się do porównywania wybranych aspektów różnych systemów prawnych i ma na celu poznanie i zrozumienie prawa w znacznie szerszym kontekście. Niniejsze studium może być również traktowane jako pierwszy krok w kierunku dalszej pogłębionej analizy i badań, a tym samym ewentualnego zastosowania przez polskiego ustawodawcę struktur i rozwiązań obecnych w czeskim prawie podatkowym.

Celem nieniniejszego artykułu jest analiza wybranych zmian prawnych wprowadzonych ustawą o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych. Wskazana ustawa wprowadziła tzw. ulgę na złe długi do ustaw o podatkach dochodowych. Wierzyciel uzyskał możliwość pomniejszenia podstawy opodatkowania o kwotę wierzytelności, jeżeli wierzytelność ta nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Dłużnik zaś został zobowiązany do doliczenia do podstawy opodatkowania kwoty nieuregulowanego zobowiązania, jeżeli zobowiązanie nie zostało uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonego w fakturze (rachunku) lub umowie. Przepisy wprowadzają katalog przesłanek, które muszą zostać zrealizowane, aby mechanizm ulgi mógł mieć zastosowanie.