Artykuł analizuje problematykę przedawnienia administracyjnych kar pieniężnych nakładanych przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (Prezesa UODO) za naruszenia ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (RODO). Celem publikacji jest ocena, czy brak uregulowania instytucji przedawnienia bezpośrednio w RODO wyklucza stosowanie krajowych przepisów w tym przedmiocie, ustanowionych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Autorzy argumentują, że do kar przewidzianych w art. 83 RODO powinien mieć zastosowanie pięcioletni termin przedawnienia zarówno w odniesieniu do nałożenia, jak i wykonania kary, wynikający z art. 189g k.p.a. W artykule zostało omówione także stanowisko odmienne, prezentowane przez organ nadzoru, kwestionujące dopuszczalność stosowania przepisów krajowych w zakresie przedawnienia w odniesieniu do sankcji nakładanych na podstawie RODO. W artykule zastosowano kilka wzajemnie uzupełniających się metod badawczych, w tym metodę dogmatycznoprawną polegającą na analizie i interpretacji treści prawa obowiązującego, zarówno unijnego, jak i krajowego, a także decyzji Prezesa UODO i orzecznictwa sądów i trybunałów. Wspierająco zastosowano metodę historycznoprawną w celu ukazania ewolucji instytucji przedawnienia w postępowaniu administracyjnym.

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie i omówienie nowo wprowadzonych zmian do ustawy – Prawo bankowe w zakresie instytucji outsourcingu bankowego (outsourcingu w działalności bankowej). Zarówno doktryna przedmiotu, regulacje prawa Unii Europejskiej, jak i wieloletnie doświadczenie, w tym krytyka w stosowaniu dotychczasowych przepisów w sektorze bankowym, zmobilizowały projektodawcę do zaprezentowania, a następnie uchwalenia nowelizacji. Problematyka regulacji outsourcingu bankowego jest doniosła nie tylko dla teorii prawa, ale także – a może przede wszystkim – dla praktyki prawa. W artykule zaprezentowano jednocześnie wykładnię i sposób zastosowania wprowadzonych zmian. Autor zasadniczo ocenia je pozytywnie, niemniej jednak co do niektórych z nich formułuje uwagi krytyczne i proponuje dalsze postulaty zmian de lege ferenda. W artykule zastosowano dwie główne metody badawcze. Po pierwsze, metodę dogmatyczną polegającą na interpretacji przepisów prawa, w tym również poprzez wykładnię historyczną i prawno-porównawczą oraz, po drugie, metodę ekonomicznej analizy prawa, gdyż problematyka outsourcingu bankowego jest silnie powiązana z naukami ekonomicznymi i o zarządzaniu.