Przedmiotem artykułu jest krytyczna analiza zapropono­wanego w dyrektywie 2024/2831 prawnego modelu ochrony wykonawców platformowych w kontekście implementacji do polskiego porządku prawnego wskazanych regulacji, na co Polska ma czas do 2 grudnia 2026 r. Jedynym pomysłem na poprawę warunków pracy osób działających zawodowo za pośrednictwem platform jest mechanizm domniemania stosunku pracy, w ramach którego ustawodawca unijny pró­buje niejako „na siłę” objąć wykonawców platformowych stosunkiem pracy, po to, żeby zapewnić im ochronę. Takie rozwiązanie jest wątpliwe z punktu widzenia cech kon­strukcyjnych stosunku pracy, a poza tym zaproponowany mechanizm domniemania wydaje się być wadliwy i nieefek­tywny w dłuższej perspektywie. Dyrektywa platformowa co do zasady nie przewiduje natomiast żadnych dodatkowych gwarancji ochronnych dla faktycznie samozatrudnionych osób pracujących przy wykorzystaniu platform, które utrzy­mają swój status w związku z brakiem przesłanek do ustale­nia wobec nich stosunku pracy.

Z inicjatywy dra hab. Tomasza Duraja, prof. UŁ (kierownika Centrum Nietypowych Stosunków Zatrudnienia WPiA UŁ) 5 grudnia 2025 r. na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego odbyła się Ogólnopolska Konfe­rencja Naukowa pt. „Zmiany w przepisach regulujących zatrudnianie cudzoziemców na terytorium RP – rewolucja czy ewolucja?”. Organizatorami wydarzenia byli: Centrum Nietypowych Stosunków Zatrudnienia WPiA UŁ, Okrę­gowy Inspektorat Pracy w Łodzi oraz Studenckie Forum Nietypowych Stosunków Zatrudnienia WPiA UŁ. Wy­darzenie cieszyło się bardzo dużym zainteresowaniem, gromadząc ok. 120 osób stacjonarnie, w tym 12 paneli­stów. Wydarzenie zostało objęte honorowym patronatem: Ministry Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Rektora Uniwersytetu Łódzkiego, Głównego Inspektora Pracy oraz Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Przedmiotem artykułu jest ocena nowelizacji przepisów regulujących świadectwa pracy. Podstawowym celem wprowadzonych w 2019 roku zmian było przyjęcie rozwiązań, które ułatwią pracownikom realizację przysługujących im uprawnień w zakresie uzyskania od pracodawcy świadectwa pracy. Autor szczególną uwagę skupia na modyfikacji terminu wystawienia tego dokumentu oraz dodatkowych roszczeniach, jakie ustawodawca przyznał pracownikowi do sądu pracy związanych z dochodzeniem świadectwa pracy. Pierwsze dotyczy zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa pracy w sytuacji niewystawienia tego dokumentu, a drugie ustalenia uprawnienia do otrzymania świadectwa pracy w przypadkach, gdy pracodawca nie istnieje albo z innych przyczyn wytoczenie przeciwko niemu powództwa o zobowiązanie pracodawcy do wydania świadectwa pracy jest niemożliwe. Konsekwencją zmian dokonanych w kodeksie pracy była nowelizacja przepisów kodeksu postępowania cywilnego, która wprowadziła do porządku prawnego postępowanie nieprocesowe w sprawach z zakresu prawa pracy.