Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z wieloma zagadnieniami i wyzwaniami natury formalnej i organizacyjnej. Przedsiębiorcy stykają się z administracją publiczną praktycznie na każdym etapie prowadzenia przezeń działalności gospodarczej – począwszy od jej podjęcia, przez wykonywanie, po jej zakończenie. Jedną z podstawowych gwarancyjnych wartości prowadzenia działalności gospodarczej jest stabilność prawna – zarówno otoczenia prawnego, jak i przyszłych i aktualnych stosunków administracyjnoprawnych. Ustawodawca powinien zatem, kierując się powyższą wartością, konstruować przepisy zapewniające możliwość takiej stabilizacji stosunków. O ile prawodawca opracował podstawowy mechanizm zabezpieczający przedsiębiorców w postaci interpretacji indywidualnych, o tyle interpretacja taka dotyczy wyłącznie wyjaśnienia zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. W artykule zostanie poruszony temat prawa przedsiębiorcy do informacji. Autorzy ustalą, czy ustawodawca poza interpretacją indywidualną wyposażył przedsiębiorców w inną instytucję, która gwarantuje im prawo do informacji. Zostanie zatem opisana zasada udzielania informacji przedsiębiorcy. Szczególna uwaga zostanie zwrócona na zasadę lojalności, która nakazuje budowanie zaufania przedsiębiorców do państwa, i zakaz odmiennej interpretacji przepisów niż ta, która została przedstawiona przedsiębiorcy w pisemnej informacji.

wobec spodziewanych działań organów administracji publicznej. Jedną z kluczowych instytucji zapewniających przedsiębiorcom możliwość niezakłóconego prowadzenia działalności jest instytucja sukcesji – uniwersalnej oraz singularnej i związanego z nią następstwa prawnego w sferze administracyjnoprawnej. O ile jednak zasady sukcesji są jasne i wynikają wprost z przepisów prawa, o tyle działania organów Wód Polskich w odniesieniu do instytucji następstwa prawnego – jak wynika z doświadczeń autorów jako pełnomocników w postępowaniach prowadzonych przez wymienione organy – są niejednokrotnie niezgodne z przepisami. W artykule zostanie poruszony temat związany z węzłowymi problemami pojawiającymi się w praktyce działania organów właściwych w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w tym w zakresie związanym z potwierdzaniem przejścia praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego oraz jego przenoszeniem. Wskazana zostanie niedopuszczalna w ocenie autorów praktyka wynikająca z działania organów. Opisane zostaną również modelowe działania, które powinny stosować organy w sprawach dotyczących następstwa prawnego przy pozwoleniach wodnoprawnych.

Rozważania podjęte w artykule dotyczą problematyki regulacji zawodu psychoterapeuty. Zagadnienie to przeanalizowane zostało przede wszystkim w celu ustalenia statusu prawnego wskazanego zawodu de lege lata. Poczynione ustalenia potwierdziły brak istnienia regulacji w tym zakresie. Skutkiem tego była próba oceny, czy zawód ten może potencjalnie spełniać determinanty wolnego zawodu, jak również czym ten zawód różni się od zawodów lekarza psychiatry oraz psychologa. Autor analizuje również zagadnienie wolności wyboru i wykonywania zawodu, a także prawnych możliwości ograniczenia tej wolności – oceniając przedstawione w treści rozporządzenie. W artykule opisano również badanie empiryczne, z którego wynika, że zdecydowana większość osób wykonujących zawód psychoterapeuty i biorących udział w badaniu udzieliło pozytywnej odpowiedzi na pytanie, czy polscy psychoterapeuci potrzebują prawnej regulacji tego zawodu. W rezultacie przeprowadzonej analizy opowiedziano się za potrzebą instytucjonalizacji zawodu psychoterapeuty oraz sformułowano wnioski de lege ferenda co do potencjalnego kierunku działań ustawodawcy oraz obszarów, które należałoby uwzględnić opracowując ustawę regulującą funkcjonowanie tego zawodu.