Celem artykułu jest analiza biegu przedawnienia roszczeń z tytułu nierównego traktowania płacowego w kontekście implementacji art. 21 dyrektywy 2023/970 do prawa pol­skiego. Autorzy wykazują, że projekt ustawy z 12.12.2025 r. (UC 127) wdraża dyrektywę fragmentarycznie, pomijając ustawowe określenie początku biegu przedawnienia po­wiązanego z uzyskaniem przez pracownika wiedzy o na­ruszeniu, co prowadzi do osłabienia realnej możliwości dochodzenia roszczeń z tytułu dyskryminacji płacowej. W świetle luki ustawowej, dotychczas uzupełnianej jedy­nie w nielicznych orzeczeniach Sądu Najwyższego, auto­rzy argumentują, że powiązanie początku biegu przedaw­nienia z chwilą powzięcia informacji o dyskryminacji jest niezbędne dla zapewnienia realnej skuteczności ochrony przed nierównym traktowaniem płacowym. W oparciu o dyrektywę, orzecznictwo TSUE oraz wybrane rozwiąza­nia zagraniczne sformułowano postulaty implementacyjne dotyczące pełnej i spójnej transpozycji art. 21 do prawa polskiego.

Celem artykułu jest analiza odpowiedzialności praco­dawcy za mobbing w świetle art. 94³ k.p., ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia winy sprawcy i poczucia satys­fakcji poszkodowanego przy ustalaniu wysokości zadość­uczynienia. Autorzy dowodzą, że obowiązujące przepisy pozwalają na systemowe rozdzielenie roszczeń: zadość­uczynienie powinno kompensować wyłącznie krzywdę niemajątkową, natomiast odszkodowanie – szkody ma­jątkowe. Postulują także rezygnację z przesłanki rozstroju zdrowia jako warunku zadośćuczynienia. Analizie podda­no projekt UD183, który – poprzez wprowadzenie mini­malnego progu oraz przypisanie zadośćuczynieniu funkcji represyjno‑prewencyjnej – prowadzi do istotnej zmiany systemowej, przekształcając zadośćuczynienie w prawie pracy w instrument o charakterze sankcyjnym, odmienny od jego funkcji w prawie cywilnym.

Celem artykułu jest identyfikacja barier rozwoju ubezpieczeń własności intelektualnej oraz ocena ich potencjału w kontekście rosnącego znaczenia aktywów niematerialnych w gospodarce. Mimo że kapitał intelektualny ma coraz większy udział w strukturze majątkowej przedsiębiorstw, trudności związane z jego wyceną utrudniają wykorzystanie tych wartości jako przedmiotu ubezpieczenia czy zabezpieczenia wierzytelności. Powstaje w ten sposób paradoks: wzrasta znaczenie informacji i wiedzy, ale ich ubezpieczalność pozostaje ograniczona. Artykuł krytycznie odnosi się do założeń Komisji Europejskiej, wskazując, że to nie ubezpieczenia wymuszą standaryzację wyceny, lecz przeciwnie – rozwój metod wyceny i dostęp do danych statystycznych warunkują możliwość efektywnego ubezpieczenia własności intelektualnej

Od czasu pierwszych wyroków z 14 marca 2017 r., dotyczących symboli religijnych w miejscu pracy (C-157/15 i C-188/15) TSUE konsekwentnie rozwija linię orzeczniczą przychylną zasadzie neutralności. Autorzy stawiają tezę, że TSUE w swym orzecznictwie różnicuje sektor prywatny i publiczny. W przypadku sektora prywatnego dążenie przedsiębiorcy do postrzegania go przez klientów jako neutralnego jest zgodnym z prawem celem (art. 16 KPP). Pracodawca musi jednak dodatkowo wykazać, że istniała rzeczywista konieczność wprowadzenia polityki neutralności, związana ze zobiektywizowanymi potrzebami lub oczekiwaniami klientów albo koniecznością łagodzenia ryzyka konfliktów między pracownikami. W przypadku sektora publicznego (władzy publicznej) dążenie do neutralności (w tym neutralności wykluczającej – również w relacjach z innymi pracownikami) jest uznawane za usprawiedliwiony cel bez konieczności wykazania innej potrzeby.