Najlepsze ceny Specjalne oferty dla członków klubu książki PWE Najtańsza dostawa
prof. dr hab. Krzysztof Ślebzak
ORCID: 0000-0002-5029-4241
Profesor nauk prawnych, specjalista w zakresie prawa ubezpieczeń społecznych, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz prawa pracy, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, kierownik Zakładu Prawa Pracy i Prawa Socjalnego na Wydziale Prawa i Administracji UAM, naczelnik wydziału Prawa Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Biurze Studiów i Analiz Sądu Najwyższego.
DOI: 10.33226/0032-6186.2020.3.3
JEL: K31

Regulacje dotyczące należności podatkowych i składkowych normują problematykę zwolnień z
opodatkowania oraz ze składek na ubezpieczenia społeczne świadczeń związanych z podróżą
odbywaną przez zleceniobiorców. Mimo iż kwestia podróży zleceniobiorców nie została
unormowana ani w kodeksie cywilnym, ani w kodeksie pracy, wydaje się, że przynajmniej na
gruncie przedmiotowych przepisów doszło do zrównania obu rodzajów podróży. Nie rozstrzygnięto
jednak czy jest dopuszczalne, aby pojęciu „podróży służbowej” zleceniobiorców nadawać takie samo
znacznie jak „podróży służbowej” pracowników. Celem artykułu jest rozstrzygniecie zarówno
powyższej kwestii, jak i przedstawienie zasad zwolnienia ze składek na ubezpieczenia społeczne
świadczeń wypłacanych z tytułu „podróży służbowej” zleceniobiorców.

Słowa kluczowe: podróż służbowa zleceniobiorców; zwolnienie ze składek na ubezpieczenia społeczne
DOI: 10.33226/0032-6186.2019.12.2
JEL: K31 (artykuł w języku angielskim)

W przypadku jurydyzacji prawa do zabezpieczenia społecznego na poziomie konstytucyjnym jednym z bardziej interesujących zagadnień zarówno teoretycznych, jak i praktycznych jest pytanie o możliwość domagania się na podstawie przepisu konstytucji wyrażającego przedmiotowe prawo świadczenia w określonej wysokości. Stąd też w powoływanych w artykule porządkach konstytucyjnych mamy do czynienia albo z konstytucyjnym prawem podmiotowym, albo wyłącznie z odesłaniem do przepisów konkretyzujących to prawo. W tym drugim przypadku nie ulega wątpliwości, że konkretna treść danego prawa ma być dopiero ustalona w aktach prawnych niższego rzędu. Natomiast w sytuacji, gdy prawo do zabezpieczenia społecznego wyrażone jest w konstytucji wprost, pojawia się pytanie o jego materialny (konkretny) substrat. Jest to zazwyczaj źródłem wielu kontrowersji, zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie. Problem ten dotyczy również prawa do zabezpieczenia społecznego uregulowanego w polskiej Konstytucji z 1997 r. Celem artykułu jest przedstawienie kontrowersji związanych z powyższym zagadnieniem w polskim porządku konstytucyjnym.

Słowa kluczowe: prawo do zabezpieczenia społecznego; polska Konstytucja

Profesor nauk prawnych, specjalista w zakresie prawa ubezpieczeń społecznych, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz prawa pracy, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, kierownik Zakładu Prawa Pracy i Prawa Socjalnego na Wydziale Prawa i Administracji UAM, naczelnik wydziału Prawa Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Biurze Studiów i Analiz Sądu Najwyższego.