Celem opracowania jest teoretycznoprawna analiza dwóch wariantów utrwalonej praktyki jako narzędzi wzmacniania bezpieczeństwa prawnego w prawie pracy. Analiza ma cha­rakter porównawczy i zmierza do uchwycenia podobieństw i różnic między tymi wariantami, a także do ukazania ich potencjału dla ochronnej funkcji prawa pracy. W pierw­szej kolejności omówimy zwyczaj i prawo zwyczajowe we wspólnocie zakładu pracy. Następnie zaś przeanalizujemy wykładnię prawa pracy „obowiązującą” przez konsensus jako analogiczny, choć odmiennie ukształtowany, me­chanizm stabilizacji. Choć zwłaszcza drugie z zagadnień stanowi zjawisko występujące w różnych gałęziach prawa, jego analiza w kontekście prawa pracy wydaje się szcze­gólnie wartościowa ze względu na specyfikę tej dziedziny oraz szczególną rolę, jaką odgrywa w niej bezpieczeństwo prawne stron stosunku pracy. Autonomiczność dogmatyk prawniczych sprawia, że sposoby argumentowania i uza­sadniania „obowiązywania” wykładni różnią się w zależno­ści od gałęzi prawa. Zupełnie inna intuicja rodzi się z myśli na temat „obowiązywania” wykładni w prawie karnym czy podatkowym, a inaczej w prawie pracy czy cywilnym. Ana­liza przeprowadzona w niniejszym opracowaniu może sta­nowić dobry punkt wyjścia dla podjęcia bardziej szczegóło­wych rozważań w przedmiocie postulatów bezpieczeństwa prawnego stron stosunku pracy.

Celem artykułu jest zaadresowanie sporów związanych z wykładnią prawa pracy. Autorzy starają się zbadać, czy sposób uchwalania aktów normatywnych wpływa na obiekt dociekań interpretatora podczas procesu interpretacji. W literaturze przyjmuje się, że gdy akty są stanowione w drodze umownej (jak układy zbiorowe pracy), w prze­ciwieństwie do aktów nieuchwalanych w ten sposób, inter­pretator powinien bardziej skupiać się na rzeczywistych zamiarach stron niż na dosłownym brzmieniu zawartych w nich postanowień. Autorzy argumentują, że w tym za­kresie nie ma różnic między wykładnią tekstu zawartego w różnych rodzajach aktów normatywnych. We wszystkich przypadkach obiektem dociekań interpretatora jest bo­wiem intencja autora.

W artykule został podjęty problem konstytucyjności zasady uprzywilejowania pracownika w zakresie określonym w art. 9 § 2 k.p. Celem artykułu jest uzasadnienie twierdzenia, że przedmiotowa zasada ma de lege lata charakter konstytucyjny, oraz wskazanie jego ważniejszych konsekwencji. Aby zrealizować postawiony cel, autor przeprowadza analizę relewantnych regulacji prawnych w różnych momentach czasowych oraz wykorzystuje koncepcje teoretycznoprawne, takie jak przede wszystkim zintegrowana koncepcja zasad prawa czy koncepcja typologicznej treści językowej predykatu.