Przedmiotem niniejszego artykułu jest analiza dopuszczalności stosowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w decyzjach dotyczących niedozwolonych postanowień umownych i praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, środka usunięcia skutków naruszenia w postaci rekompensaty publicznej. W pierwszej części artykułu wyjaśniono naturę tego środka, jak również przytoczono przykłady decyzji, w których został on orzeczony. W drugiej części artykułu przytoczono poglądy doktryny i orzecznictwa analizujące kompetencję Prezesa w tym zakresie. W trzeciej części artykułu przytoczono argumenty z zakresu wykładni językowej, funkcjonalnej i systemowej, przemawiające za wnioskiem, że art. 23b ust. 2 i art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów mogą być podstawą nakładania na przedsiębiorcę obowiązku rekompensaty publicznej stanowiącej postać przysporzenia konsumenckiego.

Problematyka wpływu ogłoszenia upadłości na będące w toku postępowanie cywilne była już wielokrotnie przedmiotem analizy doktryny i orzecznictwa. Jest to zagadnienie niezwykle praktyczne, a przy tym skomplikowane i wielowątkowe. W ostatnim czasie kwestia ta znów znalazła się na wokandzie Sądu Najwyższego. Jednocześnie planowane jest doprecyzowanie przepisów regulujących rozważane zagadnienie. Z tego też względu zasadne jest ponowne przyjrzenie się wpływowi ogłoszenia upadłości na postępowanie cywilne z udziałem upadłego. Ze względu na obszerność tego zagadnienia analiza zostanie ograniczona do sytuacji, w której przedmiotem postępowania cywilnego jest wierzytelność wobec upadłego.

Celem niniejszego artykułu jest prezentacja najważniejszego orzecznictwa Sądu Najwyższego wydanego w 2021 r. w sprawach o istotnym znaczeniu dla obrotu gospodarczego. Orzeczenia te nie mają, co prawda, mocy powszechnie obowiązującej, niemniej siłą autorytetu Sądu Najwyższego mogą wpływać na rozstrzygnięcia wydawane przez sądy powszechne w podobnych sprawach. Przytoczone orzeczenia dotyczą tak istotnych zagadnień jak: wykładnia Prawa zamówień publicznych, sposób liczenia terminów przedawnienia, zagadnienia dotyczące Prawa własności przemysłowej w zakresie znaków towarowych, dopuszczalność kwestionowania konstytutywnych wpisów w księdze wieczystej, a także kary umowne czy kwestie związane z postępowaniami upadłościowymi i restrukturyzacyjnymi. Autor najpierw przytacza treść orzeczenia wraz z fragmentem uzasadnienia, a następnie opatruje je komentarzem.

Przedmiotem niniejszego artykułu jest prezentacja najważniejszych, zdaniem autora, orzeczeń Sądu Najwyższego wydanych w 2020 r., a mających istotne znaczenie dla praktyki gospodarczej. Polski system prawny nie opiera się co prawda na precedensie, niemniej orzecznictwo najwyższego organu sądowniczego jest szanowane przez sądy powszechne. Stanowisko Sądu Najwyższego ma szczególne znaczenie, jeżeli zostało wydane w wyniku rozstrzygnięcia zagadnień prawnych. Autor przedstawił orzeczenia dotyczące: umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, charakteru terminu z art. 584 k.s.h, kwalifikacji kosztów najmu pojazdu zastępczego jako szkody, szczególnej możliwości zastrzeżenia kary umownej od zobowiązań pieniężnych, przerwania biegu przedawnienia na podstawie art. 819 § 4 k.c., interpretacji art. 13 § 1 k.s.h., a także charakteru roszczenia o unieważnienie umowy w związku z nieuczciwą praktyką rynkową.

Przedmiotem niniejszego artykułu jest nowelizacja kodeksu spółek handlowych dokonana w związku z epidemią COVID-19. Autor prezentuje zasadnicze aspekty tej nowelizacji, wskazując iż w przeważającej mierze dotyczy ona nowych zasad funkcjonowania organów spółek kapitałowych. Celem zasadniczym nowelizacji jest umożliwienie funkcjonowania organów spółek kapitałowych w trybie zdalnym albo zbliżonym do trybu zdalnego.

Przedmiotem niniejszego artykułu jest problematyka związana z wykonywaniem prawa głosu przez akcjonariusza. Artykuł skupia się na wykładni art. 413 § 1 Kodeksu spółek handlowych, zgodnie z którym akcjonariusz nie może ani osobiście, ani przez pełnomocnika, ani jako pełnomocnik innej osoby, głosować przy powzięciu uchwał dotyczących jego odpowiedzialności wobec spółki z jakiegokolwiek tytułu, w tym udzielenia absolutorium, zwolnienia z zobowiązania wobec spółki oraz sporu pomiędzy nim a spółką. Autor omawia zakres podmiotowy i przedmiotowy powyższej regulacji prawnej, jak również rozważa skutki naruszenia tego przepisu w kontekście zaskarżenia podjętej w ten sposób uchwały walnego zgromadzenia.

Przedmiotem niniejszego przeglądu jest orzecznictwo Są-
du Najwyższego, które zostało wydane w 2019 r. Analiza

dotyczy tych orzeczeń, które mają istotne znaczenie dla
obrotu gospodarczego, a odnoszących się w szczególności

do takich zagadnień jak: moc zatwierdzonej listy wierzy-
telności, rodzaj pełnomocnictwa udzielanego na podsta-
wie art. 210 k. s. h., prawo syndyka do wytoczenia powódz-
twa o uchylenie uchwały zgromadzenia wspólników, kosz-
tów prywatnej opinii jako elementu szkody, kosztów win-
dykacji wierzytelności oraz powstania rozdzielności ma-
jątkowej między małżonkami w związku z ogłoszeniem

upadłości jednego z nich. Prezentacja orzeczeń nastąpi
w kolejności chronologicznej i będzie opatrzona krótkim
komentarzem. Miejscem publikacji wszystkich orzeczeń
jest strona internetowa Sądu Najwyższego.

Przedmiotem niniejszego artykułu jest tryb złożenia rezygnacji przez członka zarządu spółki kapitałowej. Przepisy prawa dotyczące tej kwestii znajdują się w art. 202, 300⁵⁶ , 368 Kodeksu spółek handlowych, przy czym koncentrują się one na sytuacji, w której w wyniku rezygnacji żaden mandat w zarządzie nie będzie obsadzony.

Autor przytacza regulację tej kwestii w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, prostej spółce akcyjnej oraz spółce akcyjnej. Zwraca uwagę, że w przypadku pierwszych dwóch spółek rezygnacja ostatniego członka zarządu powinna być złożona na ręce wspólników (akcjonariuszy), przy czym staje się skuteczna po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników. Inaczej kwestia ta została uregulowana w spółce akcyjnej, w której członek zarządu powinien złożyć rezygnacje na ręce rady nadzorczej, a dopiero w razie jej braku na ręce akcjonariuszy. Autor wskazuje praktyczne aspekty związane z nową regulacją prawną.

Przedmiotem niniejszego artykułu jest omówienie zasad dotyczących nowego postępowania odrębnego w sprawach gospodarczych. Kodeks postępowania cywilnego został w tym zakresie zmieniony ustawą z 4.07.2019 r. o zmianie ustawy — Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1469). W artykule przedstawiono zasadnicze elementy związane z postępowaniem w sprawach gospodarczych, a ukierunkowane na rozpoznanie ich w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia odpowiedzi na pozew.